ვახსენებ შენს სახელს
და გულს არ შეუცვლია ძგერის სიხშირე.
ვახსენებ შენს სახელს
და სული არ მემღვრევა ახლადდამდგარი მაჭარივით.
გადაგეჩვიე...
არადა, იყო დრო შენოცენტრულ სამყაროში ვცხოვრობდი.
ვფიქრობ შენზე და
აღარ ძგერს გული შენი სურვილით.
გადაგიყვარე?
არა, უბრალოდ გადაგეჩვიე.
გიყურებ თვალებში და ვეღარ ვხედავ მთელ სამყაროს,
აღარ არის სამყარო შენოცენტრული.
და მხოლოდ შენზე სიზმრები მიმღვრევენ სულს,
ისიც ხანდახან.
ვიცი, ამ სიტყვებს არაფრის შეცვლა არ შეუძლიათ,
არც მინდა შევცვალო რამე, მე ხომ უკვე გადაგეჩვიე...
არადა, იყო დრო, მე შენ გაზაფხულს გადარებდი,
მაისს მიგიგავდა სახე, მშვენიერო...
მაისს გადარებდი, ვარდებს აყვავებულს,
არადა, ეკლები უფრო მეტი გქონდა.
მოვიდა დრო და, სიკვდილს შეგადარე:
მასავით მინდიხარ, არ მოდიხარ,
მაგრამ ვიცი ოდესმე მოხვალ.
მასავით მაკრთობს შენი ხსენება
და ყინულივით ცივი ხელები...
დაშემოდგომდი, დაზამთრდი და გამოიდარე.
ახლა შენს სახეს თებერვალს ვადარებ.
მასავით ცივი ხარ, მკაცრი და პირქუში.
ხანდახან ნათდები და ისიც დროებით...
...ზამთარი მტკივა და მიყინავს სულს,
თუმცა მალე გაზაფხულდება.
არ მინდა გაზაფხული მოვიდეს,
შემიყვარდები ისევ...