ქვეყანაზე მისი ფასი
არაფერი არ იყო.
მეფემ იგი მოწიწებით
შვილისათვის აიღო.
              მარგალიტის წმინდა მძივი
              მარიამთან წაიღო.
              დაარიგა: --ამას გჩუქნი,
              გაუფრთხილდი, მამიკო.
ერთ მარგალიტს , სიყვარული
ჰქვია შვილო სახელად.
მეორე კი --სიმართლეა,
თუნდაც ძნელი, სათქმელად,
            ეს მესამე -- ალერსია
            რაც სულ ყველას გვჭირდება,
            გაუფრთხილდი ამ საჩუქარს
            და გექნება დიდება".


მაგრამ, მამის დარიგება
არ ესმოდა მარიას.
მარგალიტებს, ლაქისა და
ნაკაწრების კვალი აქვს,
                როცა მეფემ მოიწვია
                დიდებულთა ამალა.
                სამკაულის დანახვისას
                ბრაზი ვეღარ დამალა:
--,,ქვეყნად არსად იპოვება
განძი შვილო ამხელა.
ჯერ შენ კიდევ შეგიძლია
ნაკაწრების აღდგენა.
                  დაკარგული ბზინვარება
                  დაუბრუნე სამკაულს.
                  ამით ჩემს გულს გაახარებ,
                  გაწევ წმინდა სამსახურს.
თუ არ ბრწყინავს მარგალიტი,
რა ფასი აქვს მას შვილო?"
( არ გავნებს თუ დაიჯერებ
მამის რჩევას, ყმაწვილო!)


                  მეფე თავად ღმერთი არის.
                  შვილი-- ჩვენი სულები.
                  მარგალიტი-- სათნოება,
                  მას დავუთმოთ გულები.
ნაკაწრები --ცოდვებია
თვითეული ჩვენგანის.
ეშმას ზურგი შევაქციოთ
და განვაგდოთ ჩვენგან ის.
                    ქვეყნად ყველა შევიყვაროთ.
                    ღვთის ხატება ვატაროთ,
                    მამა ღმერთმა დაგლოცოთ და
                    წმინდა გზებით  გატაროთ!