ერთი ცხოვრება

მინდა მივატოვო ეს რეალობა,
როგორმე იქნებ გავიქცე შორს,
არაფრისმთქმელი მდუმარებისგან,
როგორმე იქნებ გავუსწრო დროს...
სევდა დამიპყრობს დროის ჩრდილებთან,
დავრჩები ისევ მდუმარე ფიქრებთან,
უსიტყვოდ გონებას რომ იმორჩილებს და
ფერთა გამაში განწყობას შევცვლი.
აღარ მწამს ფიქრის, თავად ეს ფიქრიც
ყოველდღე თითქოს ნისლისფერია,
სევდიან ფიქრთან მარტოს დამტოვებ
როცა ცხოვრება მხოლოდ ერთია?!