ჩაძინებისას — იმ წამიერ ზღვარზე,
როცა სხეული დუნდება
და გონება უეცრად იხსნება,
მე ვხედავ.
ვხედავ ყველაფერს,
რაც არ მინდოდა მენახა:
ჩემი მძიმე სიმართლეები,
ჩემი უცნაური სევდები,
ჩემი უხილავი შიშები,
რომლებიც თითქოს უკან მოვიტოვე,
მაგრამ მაინც თან დამყვებიან,
როგორც ძველი, დავიწყებული მოტივები.
ვხედავ გრძნობებს —
დაღლილს, ჩამქრალს,
მაგრამ მაინც ცოცხალს.
იმ პატარა კენჭივით,
რომელიც ზოგჯერ ფეხსაცმელში აღმოჩნდება
და მთელი გზა მოსვენებას გიკარგავს —
გინდა მოიშორო,
მაგრამ ვერაფრით აგდებ.
გამოფხიზლებისას,
როცა სინათლე ნელა ბრუნდება
და სუნთქვა კვლავ მიწისკენ მაბრუნებს,
ვგრძნობ, როგორ იღება შიგნით კარი —
უსახელო, უხმო,
მაგრამ მაინც ჩემი.
იქიდან ამოდის
ჩემი სუნთქვა,
ჩემი ხმა,
ჩემი წლები,
ყველა კანი, რომლის მოშორებაც ვცადე,
და ყველა ჩუმი ფიქრი,
რომელსაც დრო ვერ შეეხო.
ვგრძნობ, რომ არსებობა
ყველაზე დიდი ექსპერიმენტია —
სადაც არც დადგენილი ფორმულაა,
არც სწორი გზა,
არც ერთმნიშვნელოვანი პასუხები.
არსებობს მხოლოდ ეს სივრცე —
შიდა, გახსნილი
და გასაოცრად მშვიდი,
სადაც არ ვარ წმინდანი,
არ ვარ გიჟი,
არ ვარ გმირი,
არ ვარ ძლიერი,
არც უსუსური —
უბრალოდ ვარ.
და ეს ყოფნა
სავსეა იმით,
რაც ჭეშმარიტად ჩემია
რაც მხოლოდ მე მეკუთვნის