თვალებდახუჭული, ღამეს ელოდები,
ფიქრებს ააყოლებ ამ თეთრ კვამლს მაღლა,
ასე უჩვეულოდ, გრძნობით შემოსილი,
ცდილობ გადაფარო უსიტყვო დაღლა.

ფიქრებს დაათოვა სევდამ გამალებით,
გული ფეთქვისაგან გამსკდარა სადღაც,
თუკი რაღაცისგან რჩება არაფერი,
იქნებ არაფრისგან შეგვექმნა რაღაც.

გარეთ ხმაური შეერია უსიტყვოდ სუსხს და
ქალაქს არტყია  ნაწვიმარი, სველი მანტია,
თუ უნდობლობა, ღალატია მხოლოდ უფლისა,
მაშინ ჩვენ მისთვის, არაერთხელ გვიღალატია.

ლიკა ოხანაშვილი
28.04.2009