ყოველ შებინდებას ქვაფენილი,
მხრიდანლოდმოხსნილი როცა ხვნეშის,
კადრი-სიმარტოვე, გაცრეცილი,
მიცვამს სხეულად
და
რჩება ჩემში...
ღამით, ნაწვიმარზე ,მელოდიად,
ფიქრებს, როგორც ნოტებს, პიანოზე,
ვაწყობ: დო, რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი
და
კვლავ მკვდარ სიმშვიდეზე გიამბობენ...
აქ, ჩემს სამყაროში, შენს ქუჩაზე,
გრძნობა სიმფონიად ქარებს დააქვთ,
ყველა დაპირებას ფერს ვუხამებ,
დროს მკვლელ ხელებში რომ შემოაცვდა.
. . .ახლა გათენება იცვამს სამოსს
და
სულის თითებზე ვითვლი დაღლას,
ვტოვებ გამოგონილ გულის სადგომს,
სხვა გზით, შენი ქუჩის გავლით წავალ...