გონჯი დღეები წინ ურჩხულად ჩამოგვაფარეს,
კუზიან წამებს აღარ მოაქვთ სიმშვიდე დიდი,
რისთვის მივსდევდით ჩალისფერა დროშების ალებს,
რა იყო ის დრო, დრო სინათლის თუ ჟამი ფლიდი.

და უმლოცველოდ ჩაფიქრებულ ტაძარს სიონის,
და ქაშუეთზე მოზუზუნე ტყვიების წრიაქს,
სისხლის მძივებად გადათხიფულ ნათელს მირონის,
თქვი, დედაჩემო, ნუთუ ამას სამშობლო ჰქვია?

ველის ყვავილნი სანაგვეზე ისროლეს ყინჩად,
იპყრო სატანამ სინათლეზე თავის უფლება,
და იბურება ბნელ სივრცეში ხორკლიან ნისლად
პეპელას ფრთებზე დაწერილი თავისუფლება...