,, არა  სიცოცხლე,  არა  სიკვდილი, 
არამედ  რაღაც  სხვა...

              ტერენტი  გრანელი


მოვა  დრო  და  ყველაფერს  დაერქმევა  სახელი:
დრო  დროულად  მიხედავს  აცა-ბაცა  ნაშენებს...
სნეულ  შუბლზე  სხვაგვარად  მიალერსებს  სხვა  ხელი,
როს  ცხადზე  ავ  სიზმარშიც  ჩემი  ბედი  მაშინებს...

ბედისწერის  ბორკილებს  ჟამის  ჟანგი  ედება...
მომავალი  მონახავს  ჩემს  გაფანტულ  ქაღალდებს!..
საქართველოს  დარჩება  ჩემი  შემოქმედება  -
აღსარება!..  -  რომელშიც  პოეზია  ღაღადებს!..

უკვე  ძლიერ  შორია  ზეცამდეც  და  მიწამდეც  -
მესამე  გზამ  ორივე  ერთად  ჩამოიტოვა!..
როცა  მე  დავიბადე  -  ცრემლის  წვიმა  წინწკლავდა...
როცა  გარდავიცვალე  -  ცამ  ცრემლადვე  ითოვა!..

მობეზრებულ  სიზმრიდან  სამზეოზე  გამოსულს
უმალ  მამცნო  გულმა,  რომ  -  სულს  არც  აქ  ეწამლება...
ადრე  მიტომ  გამიცვდა  სხეულიც  და  სამოსიც,
მეც  მაცხოვრის  ასაკში  რომ  მეწერა  წამება!..

მწამს,  რომ  პოეზიასთან,  ვით  უფალთან  -  წმინდა  ვარ!..
და  როცა  დრო  მიხედავს  აცა-ბაცა  ნაშენებს,
მე  მწამს,  რომ  თვითგანდევნილს  მიწიდანაც,  ციდანაც,
ლოცვას  ისევ  ღვთისმშობლის  ბაგე  შემომაშველებს!..

                                                ამაღლება.  2009  ქ. შ.