მის,
უკვე ათია - საათი, საღამო,
მე ვბანაობ უთქვენობაში,
თანაც შიშველი, ხელებით ონკანი
მოვუშვი, აცივდა
და მტვრიან ფარდებზე
თითები აწყვია
მიჯნაზე...

მის,
ამბობენ
მსუნაგმა აბატმა
ზარები გაწმინდა ღთისაგან,
მის,
მითხრეს არ თხოვდებით,
მონაზონ...
უთხარით მიზეზი
ჩაშლილი პაემნის
საკუთარ,
ორეულს
ხავსიან კედელზე
ლოცვის წინ.

ვიღლები,
ათია - საათი, საღამო,
აკორდი კლავიშზე ავიღე...
მის - გავყიდე წყეული საგრაფო
მიწები, სიცოცხლე სფეროში
ჩაკეტილ ზაზუნად
აქციეთ.