ხაფერს არა აქვს ჭმუნვა-ურვა საკუთარ თავის,
ხაფერს სული აქვს სუფთა, როგორც პურის თავთავი,
არ მინდა ვინმე უადგილოდ ფიქრობდეს სადმე,
რომ გული ჩემი უსხვისობის არის სათავე.

ვერც ვერვინ იტყვის, რომ ეს გული ცარიელია,
ვინც იცნობს, ყველამ კარგად იცის, რარიგ ვრცელია,
ზღვა სიყვარულის დამტევია მისი თაღები
და ახლა როგორ ღიაა და დუცლელია!..

შენც შემოსახლდი მისი ფართე კამარის კართან,
როგორ გიგულო გრიგალებთან, ყინვასთან, ქართან,
აქ თავშესაფარს შენც იპოვი, სუსტო ყვავილო,
აქ სიმშვიდეა, ამ სამყაროს მე თვითონ ვმართავ...