ერთ მოგონებას დავხურე შავი,
ხოლო მეორეს ჩავაცვი ჭრელი,
დგას ეს სოფელი უნდო და ავი,
ცივ სამართებლის პირივით მჭრელი.

მე ყველა როლი ჩამომირიგეს,
რომელსაც ერქვა სიტყვა “მორჩილი”,
ხოლო ბავშვობის ფერად გვირილებს,
გულზე ხავსივით გაჩრია ჩრჩილი.

ახლა სიზმარშიც არ მოდის ლექსი,
ჩემი გზა, ჩემი ხსნა და მესია,
წუთისოფელო ბოლომდე შემსვი,
თორემ სიცოცხლე უფრთო ლექსია.

რამდენი დარდი ჩაჩუმდა უთქმელ,
მზეც ვერ ბზინვარებს ღრუბლებში მწოლი,
ტირის ნიღაბი, რომელმაც წუხელ,
მასკარადისთვის მოირგო როლი...