მტვერი იმ ნაკვალევს წაშლის,
მზეზე რომ დამეწვა ქოში
(თითქოს თვალზე ცრემლი აშრა
წამზე უფრო მცირე დროში)...
აქასაქასდება და ლაშებს,
სადღაც, მონადირის ქოხში,

თვალებმიბლეტილი ძაღლი
დახურავს ხმაურით, მძიმედ...
სანამ წყლებს ღრუბელი დაღვრის...
და სანამ გაჩნდება წვიმა...
ამდენ უშენობით დაღლილს,
მთენთავს ზაფხული და მძინავს.