ბინდდებოდა. დიდი წითელი მზე ნელ-ნელა ეშვებოდა მღელვარე ზღვაში. თოლიები მჭექარე ჭყივილით დასტრიალებდნენ ღრუბლებს და ეძებდნენ ნადავლს. ზღვის ნაპირზე მოხუცი მათხოვარი იჯდა. ტკივილიანი სული  თვალებში აღბეჭდოდა, ჭუჭყიანი პერანგი მიწისფერი ლაქებით ტანზე მჭიდროდ შემოჭდობოდა, ზღვას რატომღაც სინანულით გაჰყურება და ელოდა მზის ჩასვლას.ელოდა მას, ვინც მის ტანჯვას დაუსვამდა წერტილს, მაგრამ ის არ ჩანდა.
  მზე ჩაყლაპა ზღვამ. მთლად ჩამობნელდა. რომელიღაც ღამის ფრინველმა თავზე დასჭყივლა და ფიჭვნარში გაუჩინარდა. უსაშველო მოეჩვენა მოხუცს ლოდინი.
  -იქნებ მე უნდა გადავდგა ნაბიჯი მისკენ?.._ გაიფიქრა და ზღვას გახედა.
  -ხო, ასეა- ხმამაღლა თქვა ზღვის გასაგონად.
  ზღვამ ტალღა დაარტყა ნაპირს, მოხუცს გაეთამაშა და დაწყნარდა.
  -ხო, ეს უნდა დამთავრდეს, დავიღალე.ტკივილი აუტანელი გახდა- მოჭრილ ფეხს დახედა , გულზე დაიდო ხელი.
  -მხოლოდ შენ მყავხარ, შენთან წამოვალ, დავრჩები. წამიყვან?- ზღვას გასძახა მოხუცმა.
  -თვითონ მოვალ შენთან, დამღალა ლოდინმა.- გაძახა უსასრულობას და შესცურა ზღვაში მოხუცმა. ზღვამ გულში ჩაიკრა საყვარელი სხეული. შორს გასცურა და გაჩერდა, ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას ახედა, ახალი მთვარე ლამაზი დიადემასავით  მორგებოდა ცის თავს.სინანულით მოამლო თვალი ირგვლივ ყველაფერს და შეწყვიტა ხელ-ფეხის მოძრაობა. სხეული მთელი სიმძიმით წავიდა სიღრმისკენ, მაგრამ როგორც კი სუნთქვა შეეკრა გამწარებით მოუსვა ხელები და ზედაპირზე ამოვიდა.
  -სურვილი სიცოცხლის შენარჩუნების! - ყურში ჩასძახა ინსტიქტმა.
  -ვის უნდა ასეთი სიცოცხლე?...- უპასუხა მოხუცმა. ფილტვებიდან სულ გამოუშვა ჰაერი და გაშეშდა, უმოძრაოდ ჩაცურდა ხარბად შეიწოვა წყალი, სუნთქვის შეკვრა და გაბრძოლება ერთი იყო, ებრძოდა ინსტიქტი მოხუცს, მოხუცი კი არ ნებდებოდა, გაშეშებული სხეული ნელ-ნელა ეშვებოდა ზღვის ფსკერზე. უცებ მოხუცმა იგრძნო როგორ დაეძინა ზღვას, მოეშვა თვითონაც, ყურის აფკზე წნევის მიწოლა იგრძნო და მიხვდა ახლოს იყო სიკვდილი, ლამის გამძლეობამ უმტყუნა, მაგრამ განვლილი სიცოცხლე გაახსენდა და მთლად მოეშვა. ამას მოყვა ტანჯვა, ტკივილი მთელს სხეულში, მაგრამ ეს არ იყო სიკვდილი. სიკვდილმა ტკივილი არ იცის. ეს იყო სიცოცხლის უკანასკნელი გაბრძოლება, უკანასკნელი ტანჯვა რაც მას სიცოცხლემ აგემა.
  მოხუცის წინ კაშკაშა შუქი გამოჩნდა.
-ის არის- გაიფიქრა მოხუცმა.
წყლის ფსკერზე ქალის სილუეტი მოიწევდა მისკენ, მივიდა ხელი ჩაშჭიდა და წაიყვანა თავისკენ.
  - მიყვარხარ!მთელი ცხოვრება შენ გელოდი.
  -მე უფრო-თქვა ქალმა და ლამაზად გაიღიმა.

  გათენდა. ჰორიზონტზე კიდევ ერთხელ დაიბადა მზე, ზღვას გადახედა და სითბოთი გააღვიძა, მშვიდმა გაიღვიძა ზღვამ. ლამაზად მოირგო სხივების ლამაზი მოსასხამი, მზეს მადლობა გადაუხადა და მას დაუწყო ძებნა უკიდეგანო თვალებით. იპოვა კიდეც. გაუკვირდა, ჩვეულ ადგილას რომ არ დახვდა. ის სულ ახლოს იწვა, მასთან ახლოს, ზღვის ტალღები ეხეთქებოდნენ მას. ძლიერად დაარტყა ტალღამ, სცადა მისი გაღვიძება, შემდეგ ჩუმად ჩახედა თვალებში. ის თვალები, რომელშიც ზღვა თავის სილამაზეს ხედავდა, სადღაც გამქრალიყო. ზღვამ ახედა მზეს, მზემ თვალი დახუჭა და ღრუბელი აიფარა სახეზე. მიხვდა ზღვა, მიხვდა, რომ ის არასოდეს, არასოდეს აღარ დაელოდებოდა მის გაღვიძებას, აღარ იჯდებოდა მის ნაპირას მშიერი, მაგრამ მაინც კმაყოფილი თავისი არსებობით, დატანჯული, მაგრამ ღმერთის მადლიერი. მიხვდა, რომ ის აღარასოდეს მოეფერებოდა მის ტალღებს. ის წავიდა სხვასთან, მასთან, ვისზეც სულ ეჭვიანობდა ზღვა.