კენწეროების  მწვანე  ჰამაკში
არწევს  ნიავი  ქარის  ბახალას
და  ასკინკილას  თამაშ-თამაშით,
რომ  ფოთოლცვენის  სევდა  დაღალონ,

ფერხულს  უვლიან  აკაციები
ჩალისღერების  პრიალა  კოცონს,
ვიდრე  ყვითელი  ხარი  -  სიცივე
შრიალა  ფერებს  პირწმინდად  მოძოვს…

არდავიწყების  იალაღიდან
მოგონებათა  ბრუნდება  ფარა…
-  ნუ  შეუღამებ  მრუმე  ნაპირთან…
ნუ  შეაჩეხებ  ღამისფერ  მპარავს…

ხმიერად  უხმე  კეთილო  მწყემსა!..
ნუ  მოაცილებ  ბაგეს  სალამურს,
ვიდრე  კოცონთან  ლამაზი  ეზო
იზომებს  კვამლის  მსუბუქ  საღამურს!..

ვიდრე  დაისი
მწვანე  ხეივნის
ჩრდილს
მოწყვეტილი 
წელივით
ითრევს…
გრძნეული  ჰანგით  შეეხმიანე,
ეს  გრძნეულებაც  ხმიანობს  ვიდრე!..

კოცონთა 
ცისკენ
ყელმოღერება
მიბრწყინებს
ვიდრე
ცრემლივით
საყდარს…
ვიდრე  ჩანაცვრა  ჩალისღერების
ფშუტე  ღადართან  დამტოვებს  სახტად…

ვიდრე  ფერხული  ნათელხილვათა
არ  დაქანცულა  ცეცხლთან  თამაშით
და  შემოდგომის  ეს  სიხალვათეც
წყნარად  ირწევა
მწვანე  ჰამაკში!..


ოქტომბერი,  1976.