ფიქრების სიმკვეთრემ დაძაბა ჰაერი,
თვალები ვერაგულ ნაპერწკლებს აფრქვევდა,
მაშინ მე დავძიმდი, როგორაც კაენი
და თითქოს ოთახში საათიც გაჩერდა...

ტყვია კი გავარდა, ვით მეხი ავდარში,
მან გულის ფიცარი გატეხა, განგმირა,
მას მერე, დავდივარ ყოველდღე საყდარში,
მას მერე, ჩემსავით, არავინ დაცლილა...


გიორგი ხერგიანი