წამო, ღრუბლებზე გავიაროთ,
გაზაფხულია!
იქ, ჩვენს მინდორზე
ალბათ ბიბინებს მწვანე ბალახი,
და ყვავილებიც გაიშლებოდნენ.
წამო, წავიდეთ,
გავიხსენოთ ძველი თამაში:
ამ სარკით  - შენი ნაჩუქარით,
ჩემი ერთგულით
მზე მოვიტაცოთ
და ხელისგულზე ავიბრჭყვიალოთ,
ავიყირაოთ სარკით სამყარო,
გავუყვეთ ლაჟვარდს
და მერე,
როცა მივესვენებით ფთილა-ღრუბელზე,
ისევ კალთაში ჩამიდე თავი!

ვიწვეთ მიწაზე,
ჩვენი თავი ცაში გვეგონოს.

ასე ყოფილა სიყვარული:
თითქოს ჩვენია,
თითქოს მივწვდით,
ჩვენ აქ ვზეიმობთ გამარჯვებას,
ის კი -  იქ რჩება
და ჩვენთვის
მხოლოდ ანარეკლებს გამოიმეტებს.

მაგრამ ხომ არის რაღაც ხიდი,
რაღაც ერთობა.
ცოტაა განა?
მეტი გვინდა?
რისთვის?
იმისთვის,
რომ მოვიჩვიოთ სიყვარული,
მერე გავხედნოთ,
დავჭედოთ ყოველდღიურობით
და მერე,
როცა მოვიგუნებებთ,
როცა მოვიცლით,
მაშინ ავუშვათ?

თუმცა გვეყოფა,
რა დროს ესაა,
გამოდი გარეთ,
გარეთ გამოდი,
გ ა ზ ა ფ ხ უ ლ ი ა !!!

1987