სიყვარული და მუსიკა ჩემთვის მეოთხე კლასის არითმეტიკაა, დრო კი წრფე, რომელიც უსასრულობაში ასტრალურ სიხშირესთან იკვეთება, ამ წერტილს ჩვენ გარდაცვალებას ვეძახით. ექიმმა კი სითბოს მიღება გამომიწერა, ყოველდღე: დილას, საღამოს და შუადღემდე...
_ჩამეხუტები?
  გევედრები, წმინდა მეცნიერული თვალსაზრისით, გპირდები რომ ისევ ბურთზე ვიფიქრებ როცა შემეხები, ყველაფერი ძველებურად იქნება, შენ ისევ შეგისრულდება ცამეტი წელი და მე გაჩუქებ დამდნარ ნაყინს, როგორც მაშინ... ისევ აღმოვაჩენთ ჩვენს შორის ერთადერთ განსხვავებას - შენ გოგო ხარ, მე კი ბიჭი და ჩვენ ვართ ერთი სხეული. ეს ყველაფერი ჩემი ღრმა ფანტაზიაა.
მე ვხედავ, როგორ გეხება ის ბინძური და გიღიმით ორივეს, მერე მარტო ვრჩებით და მეუბნები რომ ბედნიერი ხარ. მე მუხლებზე გეხვევი და ვიწყებ ფიქრს: წამოდი გავიქცეთ, მოგეჩვენოს ბანალურად, მაგრამ მე მაინც გიყიდი თეთრ კაბას და ლამაზ თაიგულს, ოღონდ გამომყევი გთხოვ, უბრალოდ დახუჭე თვალები და მომენდე, ან მე თვითონ დაგთხრი თვალებს. მე მივატოვებ დედას და მამას, მე შევწყვეტ ჭამას, გადავეჩვევი მოწევას, ღარიბებს ვაჩუქებ დანა-ჩანგალს. უბრალოდ აგაფარებ ლეღვის ფოთოლს და გადაგაძვრენ ედემის ბაღის ღობეზე.
_ ღმერთო ჩვენ დავბრუნდით.
(ამ რაღაცის დაწერა აქ მომინდა)
დაბრუნებამდე კი ...
მე , თვალების დამთხრელი უსასრულობა გადავაკეთე სხვა სასვენნიშნებად, აქა იქ  გამოვყავი შენიდან ჩემამდე სათქმელი, აზრი მივეცი ამ უაზრობას და ისევ დავუწყე პოტინი ედემის ბაღის ღობეს.
ჰო, რა უსუსური ვარ .შენი დახმარების გარეშე არ შემიძლია დავბრუნდე იქ, სადაც შენ დაამთავრე და მე უნდა გამეგრძელებინა.
ვდგევარ
და
გიცდი...
ამ დგომასა და დაცდას შორის მთელი ისტორიაა.უნდა მოხვიდე, მე ჩაგეხუტო და შენ ამ დროს ბურთზე უნდა ფიქრობდე.უნდა ვიყოთ ბანალურები და თვალებდახუჭულნი ერთმანეთს მინდობილნი.(ჰოჰ გაიცინე)
დღეს არ ვიცი რა დღეა, არ ვიცი რა რიცხვია ...
ვიცი რომ მე, მე  ვარ და შენ, შენ ხარ. რომლებსაც ერთიმეორის ტვინის ჰორმონების აღრევა გვაქვს.
ვჯდებით ტრანპორტში და ვიხსენებთ სიტყვებს რომლითაც ერთმანეთი გვახსენდება.
იცი, ჩვენი სიბერე ვნახე დღეს...