ქვასთან საუბრისას,
ვცდილობ აღვიქვა ზღვარდაუდები
სინაზე მისი.
წყალთან მდინარებისას
ვცოცხლობ ფესვის ტკბილი შეგრძნებით.
ყვავილთან ერთად გაფურჩქვნისას
ვიჭერ სინათლეს ხელისგულებით.
მზესთან ერთად ამოსვლისას
მარცვალთან ერთად ჩემს გულსაც ვდებ
ნახნავში ფრთხილად.
გარედან მოჩერებულ მაყურებელს ჰგონია,
ლექსებს ვწერ თითქოს.
რატომ უნდა დავისვარო
ხელები ლექსით.