წამოეზარდა მუცელი ზამთარს,
საცაა თოვას იმშობიარებს,
ხეები უხმოდ ითვლიან ზარალს,
შემოდგომისფერ სიშორიდანვე...

ისმის იანვრის ყმუილი კართან,
მალე ძუძუსაც მოწოვს დეკემბერს,
გამოიზრდება უბეში ალბათ
სხეულმოკლე და მწიფე თებერვლის.

მანამდე ყინვებს მიღმა სახლებში,
დაღლას დავურწევთ ფიქრების აკვანს,
მერე კი ალბათ სითბოს თანხლებით,
დავაფრთიანებთ ბარტყების მსგავსად.

ყველა შეგრძნებას,
ზამთრისპირულს რომ
ეფიცხებოდა ახალშობილი,
ავი ძაღლივით იყეფება დრო,
ქარიც მიმოდის ნერვებმოშლილი.

ის დროა ახლა მეზღაპრესავით,
ბოდავდე ლექსებს ჭიქა ყავასთან
და ღამის მშიერ, მღვრიე მზერაში,
სულს აშიშვლებდე კალმით თანდათან.

მოედებიან სანამდე ქუჩებს,
კუდაბზეკილი მარტის კატები,
გადავაგოროთ როგორმე მსუყე,
სუსხიან თვეთა თეთრი ტანდემი.