სიმღერასავით ამოვიჩემე ეს სიცოცხლე
და ნაფეხურის მტვერივით ვარ ადევნებული,
თან პირსჯვარს ვიწერ,
იმიტომ რომ ვიყო შეშლილი...
და ნიღბებს ვიცვლი,
როგორც ძებნილი თავაწყვეტილი...
დავდივარ მთვრალი
და ეს სიმთვრალეც მგონია ყალბი,
დაგეძებ თითქოს
და არც კი ვიცი, ვის ვეძებ შენში?!
რა მინდა მაინც?
დღევანდელი დღე ხომ  ერთი დიდი მოლოდინია...
გამიშვი ხელი!
დედამიწამდე ერთი სუნთქვაა...
რადგან დავეცი
და _ფარდის მტვერივით შემიძულა ყოფიერებამ.
ქალაქის ნანგრევებში, ქალაქის სიჩუმეში, ქალაქის დენთში...
ჩემი მეგობარი, ჩემი მეგობარი წაიქცა მტვერში...
ამ სათაურებს ვისთვის თხზავენ?
ან ვის სჭირდება?
ტკბილ გრილიაჟში ამოვლებული უხამსი ძილი!
დალიე სპირიტი!
რომ ამან მაინც შეგივსოს მუხტი,
მშობლიური ტკივილით სავსე!
რომ გაგახელოს და გაგამწაროს!
თუმცა ხომ ვიცი,
ჩვენში ამდენი ცრემლის არც თვალებია
და არც გულები...
სად გაქრა ერი?
გამიშვი ხელი!!
დედამიწამდე ერთი ფურთხია...
შენ მთავარია როგორ დაფრინავ
და როგორ ხედავ!?
და შეგრძნენბების დაცლილი მუხტით,
შენს სასთუმალთან როგორც ეული თვლემს განშორება...
მე ხვალ არ მოვალ!
ან სიყვარული რა არის ნეტა?
ჩვენს უკვდავებას ვნების მალამოდ რომ ეფინება?!
მე არც კი ვიცი...
ეს შეფუთული ბედნიერება რისთვის გვჭირდება?!
და ვერც კი ვხედავთ,
ამას იმდენად კარგად განვიცდით,
ამას იმდენად კარგად ითხოვენ,
რომ დამავიწყდა მონანიება...
ხელის გულში მყავს გამომწყვდეული რწმენა პატარა
და ერთგულების დაკარგულ მარცვალს ვეძებ ამაოდ.
მე ხომ ავად ვარ...
გამიშვი ხელი!
დედამიწამდე ერთი სუნთქვაა!
დაღამებამდე ამ ქალაქსაც ჩაყლაპავს მტვერი...
აქ განწირული დიდი სცენაა
და მე ვბღავივარ, ადევნებული, გაუმაძღარი...
ვარდისფერ ფერებს ტყულად  ვფერავ,
ტყულად ვამბობ, ტყუილად  ვეფერები.
ვკანკალებ შიშით, შენ კი დამცინი,
შენ კი დამცინი და ხარ მართალი!
აქ დასრულდება...
ტკივილიდან ჩემი იმედი.
მომე იმედი,
ჩემს იმედებს ესღა აკლიათ!
და მე ვარ მთვრალი,
იმედებით და სურვილებით
სპირიტის დალევა ამისათვის დასანანია...
ფეხის მტვერივით ადევნებული ამ წუთისოფელს,
მარგალიტებით
აუკინძე ძველი საყელო,
როცა სარდაფის სცენის მიღმა ვიღაცის ხმაში
აღმოვაჩინე სივრცე და ფერი,
თვალები ცივი და უსახელო
ის იმედი_
დასათმობად რომ გავიმეტე!