თვალში ნისლი გიდგება,
ღაწვზე ბრწყინავს ცრემლები,
დაგედგმები გვირგვინად,
წელზეც შემოგევლები,
წყდება ფიქრთა ძაფები
შენ რომ ღამეს მინათებ,
მოგიტაცეს ფიქრებმა
ჩემში დაგაბინადრეს.
ცხადში ვარ თუ სიზმარში,
თუ ლანდები თარეშობს,
შენი უცხო ხატება
მიდის უცნობ მხარეში,
სადაც ქსოვს აბლაბუდას
ვიღაც ოქროს ძაფებით
და გადმოჩქეფს ჩანჩქერი
საოცარი ქაფებით.
გშვენის სიცილ-კისკისი,
ღიმი გშვენის მძინარეს,
მინდა კოცნით დავაშრო
შენი ცრემლთა მდინარე,
მინდა კოცნით დავშრიტო
სათავე მდინარისა,
ღამე შენში ვიხილო
სინატიფე მთვარისა,
მერამდენედ მოვწყვიტე
შენთვის ვარსკვლავი ციდან,
ამოვიღე საუნჯე
ოკეანის ფსკერიდან
და რატომღაც ავანთე
სიყვარულის ალები,
შენს გარშემო ვტრიალებ,
შენ ერთს გეტრფიალები.
ვით პეპელას ფარფატას
ცეცხლის ალი იზიდავს,
მე მწვავს შენი თვალები
და რატომღაც მიზიდავს,
ვიცი დამწვავს ეგ ალი,
დაე სრულად დამფერფლოს,
ჩემი სახლი ეგ არის,
არ მსურს სხვისი სამეფო.
დღეს მე შენში ვიპოვე
სათავე მდინარისა,
მხოლოდ შენში ვიხილე
სინატიფე მთვარისა,
ამიტომაც ძვირფასო!
მე მწვავს შენი თვალები,
ამიტომაც მხოლოდ შენ,
შენ ერთს გეტრფიალები.
თვალში ნისლი გიდგება,
ღაწვზე ბრწყინავს ცრემლები,
დაგედგმები გვირგვინად,
წელზე შემოგევლები.
                    დმ.