დეკემბრის ბოლო დღეს ქუჩებში აშარდა ქარი და
ღამეში კამათელს აგორებს ფეხთეთრი სეზონი.
დღეს, ჩემი ამინდი კვლავ გააქვთ კლიმატურ სამიტზე
არენდას ვიხდი და  მერე ნაბიჯით მოზომილ
მშვიდად მივუყვები ფიფქების გათელილ ესკადრონს
ჩემს მკაცრ გამოხედვას არღვევს ეტიუდი “nostalgie”
ემიგრანტ სიყვარულს სად აქვს ცვლილებები საკადრო
აღრიცხვას აწესებს რეფორმულ მოსვლამდე მონარქის.
ხალხი მხოლობითში  ესწრება შეშლილთა კარნავალს
უბნების ძველ იერს, კვლავაც მისტირიან ლოთები.
პოეტებს ფურცლები მისცეს და ისინიც კარდაკარ
ილიჩის ნათურას ფეხქვეშ პროჟექტორებს უნთებენ.
-შენ? შენ ის არა ხარ, გვერდულად მოქცეულ კაშნეთი
მხურვალე ლექსებს რომ ქუჩაში გამვლელებს უძღვნიდი?!
შენ? შენ არ იყავი, სიტყვით მდინარეს რომ აშრობდი
ღამეს რომ უსხამდი მელანს ჰორიზონტად ნაძვნარში.
ახლა, რომის ბოთლი როგორ ჩაგინაცვლებს საფერავს?!
ფიქრების პარნასი გაბზარულ ჰორიზონტს არიდებს
თვალს და უცნაურად შავმა სიუჟეტმა დამფერა,
თითქოს ჩემს შორეულ ტკივილს ვამადლიდე ალიმენტს.
-შენ? შენც ხომ გიცნობდი... მგონი საუბრებით გალანტურ,
მშვიდად პოეტურ თუ ნაკლებად პროზაულ კაფეში
ხაზავდი ღირსების შენეულ ფორმულას და კონტურს
სათვალის შიგნიდან მზერას ალგორითმად აფენდი.
ამ მარტივ ექსცესებს ამ რთულად გასაგებ ადგილზე
ღამეში კამათელს უგორებს ფეხთეთრი სეზონი,
აშარდა ქარი და მზერას უცნაურად არიდებს
ჩემს მკაცრ გამოხედვას და ნაბიჯს საშინლად მოზომილს.