ყოჩივარდები  დამჭკნარიყო  ლარნაკში.
            სათითაოდ გადაარჩია იმ იმედით, იქნებ რომელიმეს გადარჩენა შეიძლებაო.
            ”სამწუხაროდ, ყველა დამჭკნარა”
            ხელში კარგა ხანს ეჭირა. ვერ  გადაწყვიტა, რა უნდა ექნა დამჭკნარი ყოჩივარდებისათვის. ბოლოს მოიფიქრა და კედელზე დაკიდებულ  “ჭორიკნებს” ჩაუყარა ქოთანში.
            “იყავით “ჭორიკნებთან” ….. ცოლი რომ ყოფილიყო სახლში, ასე მალე არ დაჭკნებოდით”
            საღამივდებოდა.
            “რა ვაკეთო ახლა?!”
            სულ ნატრობდა  მარტო დარჩენას. სახლში მისი საკონცერტო მზადება  ოჯახის წევრებისათვის ძნელი ასატანი იყო.  დღეში შვიდი-რვა საათი ფორტეპიანოს ხმა  ოჯახურ ცხოვრებას შეუძლებელს ხდიდა.
            ახლა კი, როცა მეუღლე და შვილი დასასვენებლად წავიდნენ, დაიბნა. თითქოს მათი სახლში ყოფნა აუცილებელი გახდა , რომ ინსტრუმენტთან დამGჯდარიყო.
            ფორტეპიანოს სახურავი ახადა. ცოტა ხანს გამებში წაივარჯიშა. არა, ეს არ იყო  მუშაობა! სერიოზული მუშაობა კი რატომღაც  უიმათოდ არ შეეძლო.
            ისევ დახურა.
          “ რა  ვაკეთო ახლა ?!”
            - ყმაწვილო, რა  ვაკეთო-მეთქი,  მირჩიე - მიუბრუნდა  ძაღლს,  რომელიც  ხალიჩაზე იწვა  და  პატრონს  თვალს  არ აცილებდა.
            ძაღლმა  თვალები  დაახამხამა, ესიამოვნა  პატრონის  ყურადღება,  მაგრამ  ემოციის  გამომჟღავნება  აუცილებლად  არ  ჩათვალა  და ამიტომ არ  განძრეულა.
          “ ხომ  არ  გამესეირნა  ვლადიმერთან  ერთად ?!”
          ვლადიმერი  ძაღლს  ერქვა.
          მერე  მოაგონდა, რომ  სადაც  იყო , დაღამდებოდა.
          - არა,  მეგობარო, ღამით  სიარული  არა ღირს !
          ძაღლმა  ისევ  დაახამხამა  თვალები.
          - ჩაი  ხომ  არ  დაგველია ?  ეჰ, ცუდია, ყმაწვილო, თქვენ რომ ჩაის  არ  მიირთმევთ.  წესიერ  ვახშამს  კი  მაშინ  ვეღირსებით,  როცა  ჩემი  მეუღლე  დაბრუნდება.
          სამზარეულოში  გავიდა. ჩაიდანი  დადგა.  ისევ  შემობრუნდა.  ოგინსკის “პოლონეზი”  წაიღიღინა, ტელევიზორი  ჩართო,  სავარძელში  ჩაჯდა  და  შალი  შემოიხვია.
            ტელევიზორში  რაღაც  კლიპს  უჩვენებდნენ.
            - ვლადიმერ, ყმაწვილო,  ცხოვრებაში  ვერ მივხვდები,  რა  არის  საინტერესო  ამ  უაზრო  კლიპებში.  მაგალითად, ეს  სიმღერა  მუსიკის  ახლო  ნათესავიც  კი  არ  არის,  ტექსტზე  ხომ  უკვე  აღარ  ვლაპარაკობ.  ო, ეს  “ემანსიპირებული”  ქალები  ვერასდროს  შენს  გულს  ვერ  მოიგებენ, დარწმუნებული  ვარ !
          ვლადიმერი  ალბათ  დაეთანხმა.
          ტელევიზორი  გადართო. ცოტა  ხანს  უსმინა. რომელიღაც  ჟურნალისტს  საპარლამენტო  არჩევნების  წინ  რომელიღაც  პარტიის  ლიდერთან  ინტერვიუ  ჰქონდა.
        - ხედავ, ვლადიმერ, რა  ხდება ?!  ისე  მშვიდად  ლაპარაკობს  მომავლის  გეგმებზე, თითქოს  მოწესრიგებული  სახელმწიფოს  არჩევნებზეა  ლაპარაკი.  “თუ  გვინდა  ნერვებს  გავუფრთხილდეთ,  არ  არის  საჭირო  პოლიტიკა..  ხან  ეს  გახდილი  ქალები  ამ  კლიპებში,  ხან  პოლიტიკა ! ცოდვაა  ვლადიმერი ! ”
          პროტესტის  ნიშნად  ტელევიზორი  გამორთო.
          წიგნების  თაროზე  შილლერი  მონახა  და  ისევ  სავარძელში  მოკალათდა.
          - სისულელეების  მოსმენას გენიოსების  წაკითხვა  ჯობია - თქვა  თავისთვის  და  ”ხელთათმანი”- ს  კითხვა  ხმამაღლა  დაიწყო - “..ესვრის  სახეში, შორდება წყენით:
                                                                                            - არა  მჭირდება  წყალობა  თქვენი !”
            ეს  ფრაზა უკვე  ფეხზე  წამომდგარმა  წაიკითხა  და  განსაკუთრებული  პათეტიკითაც. ამ  დროს  მისი  ყურადღება  რაღაც  შიშინმა  მიიქცია.
          - ოოო, ჩაი ! - სამზარეულოში  სირბილით  გავიდა. ჩაიდანი თითქმის  დამშრალიყო. წყალი  დაამატა  და სანამ  ადურდებოდა  იქვე  დარჩა, ”რომ  გავიდე,  კიდევ დამავიწყდება “.

          ოთახში  ცხელი  ჩაითა  ვარდის  მურაბით  შემობრუნდა.
          შილლერი  ისევ  თაროზე  დადო  და  თავის  საყვარელ  სავარძელს  დაუბრუნდა. ჩვევად  ჰქონდა, ჩაი  და  ყავა  ოთახში  უნდა  დაელია, სამზარეულოში  მხოლოდ  სადილობდა  და  ვახშმობდა.  “სამზარეულოს  იმისათვის  ჰქვია  სამზარეულო, რომ  მზარეულმა  სადილი  მიამზადოს, სოლიდური  ასაკის  კაცმა  კი  ჩაი  ოთახში  უნდა  დალიოს”
          ჩაი  მოსვა.
          კედელზე  რომელიღაც  ჟურნალიდან  ამოჭრილი  ჩაიკოვსკის  პორტრეტი  ეკიდა.
          - ბატონო  პეტრე - მიმართა  პორტრეტს - თქვენი  ბიოგრაფები  ამტკიცებენ, რომ  საქართველოში  არასოდეს  ყოფილხართ. მაშ  ამიხსენით, გეთაყვა, თქვენს  შემოქმედებაში  საიდან  არის  ეს ქართული  ჰანგები ?!  მაგალითად, “ინდური ცეკვა” ნამდვილი  ქართული  “იავნანას”  იმპროვიზაციაა...  არა, რას  ბრძანებთ, პირიქით, მე  ბედნიერი  ვარ, თუკი ქართულმა  მუსიკამ  თქვენზე  ასეთი  გავლენა  იქონია.

          ჩაი  ისევ  მოსვა.
          - ბატონო  პეტრე - მიმართა  ისევ  პორტრეტს - გულისტკივილით მინდა გითხრათ,  ხალხს  უკვე  აღარ  აინტერესებს  კლასიკური  მუსიკა. კონცერტებზედაც  მხოლოდ მუსიკოსები  დადიან, ან  მუსიკოსების  ახლო  ნაცნობ-მეგობრები, ისიც  დიდი  ხათრით.  ჭეშმარიტ ხელოვნებას შოუ ურჩევნიათ, ბედნიერების შეგრძნება იაფ მხიარულებაძე გაცვალეს და დიდი ბედნიერება კმაყოფილებაზე. არა და,  თქვენ  უკეთ მოგეხსენებათ,  კლასიკური  მუსიკა სულს ისევე  ასუფთავებს, როგორც  ლოცვა.
          ჩაიკოვსკის  თავისი შინაგანი ბუნებით რატომღაც  ჩეხოვს  ამსგავსებდა,  ბეთჰოვენს  კი გალაკტიონს. 
          “ ის შინაგანი  ცეცხლი..”
          გაახსენდა  გაზქურა  ჩართული დატოვა.
          - ეჰ, ვლადიმერ, მე მგონი  ცოტა  გულმავიწყი  გავხდი.
          ადგა.  სამზარეულოში  გავიდა. გაზქურა  გამორთო.
          ვლადიმერსაც  კი  არ უმხელდა, რომ  შინაგანად  აფორიაქებული  იყო.   
          “ბახის “პრელუდიები” ! აი, რა გვინდა ჩვენ !”
          “ჩვენ!”, ესე  იგი  მხოლოდდამხოლოდ თვითონ, მუსიკაზე არასდროს არ ლაპარაკობდა  ვლადიმერთან.
          ფირფიტებში ბახის ”პრელუდიები და ფუგა” მონახა.შვილის ოთახიდან ძლივს  გამოიტანა  ფირსაკრავი.
          “ათასჯერ  ვუთხარი, ნუ ამტვრიანებთ, ხშირად გადაწმინდეთ-მეთქი”,  მერე გაახსენდა, რომ შვილი მთელი კვირაა სახლში არ იყო. მერე  ისიც გაახსენდა, ეს  ძველი  ფირსაკრავი  სახლში  მის  გარდა  არავის  სჭირდებოდა  და  თუ  აქამდე  ვინმეს  არ  აჩუქეს, ან  არ  გადააგდეს, მხოლოდდამხოლოდ  მამის  ხათრით.  ცოლი  ისე  უყურებდა,  როგორც  “ყოვლად  უვარგის “  ნივთს, შვილს  კი  რაც  მოსწონდა, ყველაფერი  დისკებზე  ჰქონდა  ჩაწერილი...  და, რაც  მის  შვილს  მოსწონდა, ის  ნამდვილად  არ  იყო  ბახი !
          თვითონ  კი  ყველანაირ  “დისკებს  და  კომპიუტერებს”  ფირფიტასაკრავი  ერჩია ( !!! ).
        სახურავზე  მტვერი  რბილი  ჩვრით  გადაწმინდა. მერე  ახადა. მუყაოს  ბუდიდან  ფირფიტა  ფრთხილად  ამოიღო, მხოლოდ  ორი  თითით  შეეხო  კიდეებზე,  დისკოზე  დადო  და  ფირფიტასაკრავი  ჩართო.
        გარდა  იმისა, რომ  ჩვევების  ერთგული  იყო, მთელი  ეს  პროცესი  მევიოლინეს  მევიოლინეს  კონცერტზე  გასასვლელ  მზადებას  აგონებდა. ასეთივე  სიფრთხილით  იღებს  მუსიკოსი  ბუდიდან  ვიოლინოს, ასეთი  სიფრთხილით  უსინჯავს  ხემით  სიმებს  და  სცენაზედაც  ასეთივე  მღელვარებით  გადის.
        ახლაც  ზუსტად  ამ  განწყობით  მოემზადა  მუსიკის  მოსასმენად.  მას  კიდევ  ერთი  ჩვევა  ჰქონდა, რასაც  ვერ  უმხელდა  ვერავის,  იცოდა ,  ვერავინ  გაუგებდა..  ოჯახის  წევრებიც  კი..  მუსიკის  მოსმენისას  ოთახი  კუთხიდან  უნდა  ყოფილიყო  განათებული “ მენდელსონის  სავიოლინო  კონცერტზე”  ჩვეულებრივი  განათება  უნდა  ყოფილიყო, მხოლოდ, ძალიან  სუსტი.  ვივალდის დროს-მწვანე,  ბახს  კი  მოიასამნისფრო  განათებაზე  უსმენდა. თვითონ  ამ დროს  ოთახის  ჩაბნელებულ  კუთხეში  იჯდა  და ფიზიკურად გრძნობდა,  როგორ  შემოდიოდა  მუსიკა  ჯერ  სმენაში,  შემდეგ  სხეულში  და  როგორ გადაიქცეოდა  თვითონ  მუსიკად…..
          ახლაც,  როგორც  კი  ოთახში  პირველი  აკორდები  გაისმა,  თანდათან  გაქრა  ის  საგნები, რომლებიც  ამ  მოუხერხებელ  ბინაში  ხანდახან  ასე  აღიზიანებდა. მხედველობიდან  გაქრა  სკამები, მაგიდა, კედლის  ავეჯი,  თაროები..
          სამყარო  თანდათან  მოიასამნისფრო  ხდებოდა, და  ეს  სამყარო, მოიასამნისფრო  მთელი  სამყარო  სავსე  იყო  ბახით.  ვეღარც  სავარძელს  გრძნობდა, რომელშიც  თვითონ  იჯდა, არამედ  გრძნობდა  უწონობას,  ლივლივს  და  მოიასამნისფრო  ბახს….. იასამნისფერ  სიზმრის  მსგავს  მუსიკას..
          …..
          .. რაღაცა  მოხდა !..
          ჯერ  ვერ  მიხვდა  რა  მოხდა. ყველაფერი  თანდათან  თავის  ადგილზე  დადგა.. გარკვევით  დაინახა  მაგიდა,  სკამები,  თაროები.  იგრძნო  სავარძელიც,  რომელშიც  იჯდა..
          .. მუსიკა  ჯერ  არ  დამთავრებულიყო..
          .. რაღაცა  მოხდა !..
          თანდათან  მიხვდა,  კარზე  ვიღაც  აკაკუნებდა..
          უფრო  სწორად, კი  არ  აკაკუნებდა, ვიღაც  აბრახუნებდა  ორივე  ხელით..
          დაიბნა..
          ძლივს  მიხვდა, რომ სავარძლიდან  უნდა  ამდგარიყო  და  კარი  გაეღო..
          ადგა..
          ძლივს  მივიდა  კართან.. წვალებით  მონახა  საკეტი.. წვალებით  გააღო  კარი..
          ღია  კართან  ქურთი  მეზობელი  იდგა  ხუთივე  შვილით:
          - შენი  უბორნიიდან  წყალი  ჩამომდის !
                                   
                                     
1998 წელი