სიყვარულით სავსე ვარ და სიყვარულით გიწერ სტროფებს,
არ მაშინებს სუსტი სიო,გრიგალი და კედლის ღობე,
ვერ ერევა ჩემ სიყვარულს ქარიშხალის წამწამები,
მიხარია სიყვარული,!შემოჰკარით დაფდაფები!

პაემნისთვის ვემზადები,უნდა ვიგრძნო მისი სუნთქვა,
უნდა ვნახო მის თვალებში სიყვარული როგორ ფეთქავს,
დაუკრიფო მინდა ყველგან ალეწილი გვირილები,
დავიხვიო უნდა მკლავზე მისი თმების კულულები.

ჩამოჰკარით ყველა ზარი,საოცნებო მოწკაპუნებს,
ფეხსაცმელზე მისი ქუსლი გზასაც თავში უკაკუნებს,
მოდის,როგორც ირმის ნუკრი,აფახუნებს გრძელ წამწამებს,
ეს ქალია გულს რომ ერჩის,ეს ქალია რომ მაწამებს...

კიდევ ორი ნაბიჯიც და ცამეკვრება გულში კონად,
თუნდაც ბოლო ამოსუნთქვად,ყველაფრად  ღირს მისი კოცნა.
ამ კოცნისთვის გავრინდულვარ,ჭინჭველებმა დამიარეს,
მაგრამ მისმა წკაპუნებმა გვერდი უხმოდ ამიარეს...

არც დღეს შედგა პაემანი,კიდევ ერთხელ მიმატოვა,
მისი კოცნის მოლოდინში წლებმაც თეთრად მიმათოვა,
დღესაც ისე ჩამიარა თითქოს ვიყო მიწის ჭია,
თუ ვერ მამჩნევს,ჩემთვის ამ ქალს სიყვარული რატომ ჰქვია?