მე შევცვლი შენს სხეულს, შენს სახეს, შენს თვალებს ვერავინ შემიცვლის,
შენს მზერას, შეშლილი გრძნობების გადმომდებს ვიღაც ვნებიან კოცნაში გამიცვლის.
..და მე დავინახავ გვერდს როგორ ამივლის ცრემლიან ხელებით მსხვრეული სიბრმავე,
ვიღაცის ვნებიან გარსში შგახვეული მეც ვიგძნობ რაღაცას და არა იმავეს..
მთავრდება სიბნელე სულელი თვალების, სულელის და თითქოს ამაყი ბრძანების
და ეხლა სვლა იწყო მიყუჟულ გრძნობებმა გულზე გაჩენილ მიამიტ ბზარებით.
დასასრულს ითხოვდა პატარა ზღაპარი, რომელსაც სრულიად შემთხვევით წავაწყდით,
ითხოვდა და როცა მივეცით რაც სურდა მერე გავიაზრე რო თურმე დავმარცხდით..
გაყინულ თითებს გავიშრობ ცრემლებით და სადღაც მიუვალ ბილიკს დავადგები,
ჩამოშლილ სიბნელეს შევჩივლებ რაღაცას და უცნობი მიჯნურის საფლავს დავაკვდები.
არ გახსოვს სამრეკლოს პატარა საკნიდან თუ როგორ ვითვლიდით უცნაურ ვარსკვლავებს,
ეხლა კი ტკივილის ველური საბნიდან იმ ერთს სხვებისგან ვეღარ ვანსხვავებ..
დამსხვრევას მივუსჯი დაორთქლილ მინებს და უაზრო ღრიალით ავიკლებ გარემოს,
თუ რატო გხატავდა რა ვუთხრა იმ თითებს რომლებიც შენს სითბოს ეძებდა გარშემო..
მე ისევ ვინატრებ შენს ბავშვურ ღიმილს და ცითელი პომადით მოთხუპნულ ბაგეებს
და როგორც უმწეო დავიწყებ ტირილს და ზიზღით გავხედავ სხვა მაგვარ სახეებს..
დაბრუნდი, იქნებ არსად არ წასულხარ, ან იქნებ იმედით ოცნებას ვაქეზებ,
და შენი ბავშვური განცდების პასუხად მე მაინც გაყინულ სივრცესჰი დაგეძებ..
მე მინდა ვებძოლო გრძნობების სიმრავლეს, რომლებიც მიფლითავს სიმშვიდის სუდარას
და როგორც სიბნელე გაურბის სინათლეს ისეთი სიფრთხილით აღვავლენ მუდარას.... რომ:
ღმერთო დიდებულო შენგან ბოძებული შენივე გრძნობით მებრძვის სიმარტოვე,
რადგან მომაფარე კალთა შენეული ესე უმოწყალოდ ნუღარ მიმატოვებ..