თუკი გაზაფხული მოდის,
და თეთრ ყინვისფერსა დღეებს,
კვლავაც სიყვარული შეცვლის,
კვირტი დაეტყობა ხეებს.

თუკი იას ვნახავ ბუჩქის
ძირას თავახრით რომ მდგოსა,
მთაში ყელმოღერილ ირემს,
მედგრად რომ გაუძლო ომსა.

თუკი ბეღურაც კი გაშლის,
აქამდ მობუზულსა ფრთებსა,
და როს უდაბნოში კვლავაც,
წყალი ამოხეთქავს ჭებსა.

თუკი ნისლი წავა მთიდან,
გაყრის თვალუხელელ ბინდსა,
მზის შუქს ვევედრებით ყველა,
კვლავაც შეგვაწიე ლხინსა.

თუკი შავ ზღვას ვნახავ მდორედ,
,,შავთან შავადდამხვედრს, ღელვით’’
და თუ გაზაფხულის წვიმა,
კვლავაც დამშვენდება ელვით.

თუკი ცისარტყელაც ცაზე,
კვლავ რწყავს შვიდთა, მშვენთა ფერთა,
მუხაც ისევე დგას ცოცხლად,
ძალის მაჩვენებლად ერთა.

თუკი ბულბულს ვნახავ ვარდზე,
ტკბილად ამღერებულს ტრფობით,
ფრინველთ, მათთა შვილთა ზეცას
მიკრულთ, სიცოცხლისთვის წრთობით...

თუკი სიცოცხლესაც ვნახავ,
სიკვდილ მოშორებით მცხრომსა,
მაშინ გაიხარებს გუილი,
მაშინ ვემსგავსები ლომსა...