არ მიყვარს შესვლა ფანჯრიდან,
კარისკენ როცა მითითებენ.
თუმცა, ცხოვრება გავიდა,
როგორც წვიმის წყალი თითებში.
ფიქრებს არეულს და სიცხიანს
ვამშვიდებ და თითქოს თავს ვზვერავ.
მხოლოდ ლექსებმა თუ იციან
როდის და რა ხასიათზე ვარ.
ყოფა  ცხოვრებას არ მაცლის,
მიმათრევს საბელით კისერზე.
ვნატრობ წუთებს სიზარმაცის,
ხარივით რომ გავძლო ისევე...
როცა მივათრევ ჩემს დირეს,
სხვის თვალში ბეწვი არ მესობა
არ ვნანობ, დრო რომ არ შევწირე,
რაც სურდა დიდ უმრავლესობას...
არ მიყვარს ნიშნები ძახილის,
ბრძანებებს არ ვიღებ მეტწილად.
მაქვს ფიქრი ზურგზე სახლივით,
შევრბივარ, გარეთ თუ მეტკინა.
როგორც ლოკოკინა ნიჟარით
დავდივარ სიმშვიდის გარსით, რომ
ცხოვრება თუ არის სიზმარი,
ჩემი აქ ყოფნის დროს გავშიფრო...