ზეცის სივრცეთა მაცქერალი
შენ გიხსენებდი,
უდაბურ ტყეში რომ გიხილე,
ჩემო ჩიტუნა...
თითქოს მას ჰგავდი,
ეზოში რომ ჩიტი მოფრინავს,
რათა დედაჩემს მოუტანოს კარგი ამბავი
და შაქარი კი გაიყოლოს
ოქროს ნისკარტით...
მაგრამ სხვა იყავ,
უღრან ტყეთა გამღვიძებელო,
შეწყნარებით რომ მიყურებდი წიფლის ტოტიდან,
რაღაც მიმღერე -
მომეფერე თუ დამარიგე,
შვიდი გალობა ჩაათავე სიმშვიდისგვარი...
რა იქნებოდა,
მაგ გალობის უცხო ბგერები
ამ სტრიქონების კიდეებზე მომაბნევინა,
ვით გაზაფხულის ყვავილები
ჩვენს ტყისპირებზე...
შენთან ვაგზავნი უსათუთეს
ფიქრსა და ნატვრას,
რომ კიდევ ერთხელ
მოვიხილო ჩვენი ქედები.
ნატვრანი ჩემი შეურიე მშობლიურ ლაჟვარდს,
ფიქრები ფრთებზე დაიფინე, ფრთხილად იფრინე
და ეგ ტყეები მოატარე მონატრებული.
მე კი ამ ლექსში მეყოლები -
ჩემს გულთან ახლო,
ზეცის სივრცეთა მაცქერალო,
ჩემო ჩიტუნა...