ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: კომუნალური გადასახადები
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
8 მაისი, 2010


"ფურთხის ღირსი ხარ, საქართველოვ !"

როდესაც შოთა რუსთაველმა "ვეფხსიტყაოსნის" ბოლო ფრაზა დაწერა, მიუბრუნდა უკვე დაწერილს და გულდასმით გადაიკითხა - რამე ხომ არ გამომრჩაო. ვერავინ წარმოიდგენს თუ რაოდენ გულდასმით "ჩაუჯდა" საკუთარ ნაშრომს. უმადურობას და ცეცხლ გამოვლილმა ნაწარმოებმა, როგორც იქნა ჩვენამდეც მოაღწია და აი ჩვენ ვკითხულობთ -

"მოშაირე არა ჰქვიან, თუ ვინმე თქვას ერთი, ორი,
თავი ყოლა ნუ ჰგონია მელექსეთა კარგთა სწორი,
განაღა თქვას ერთი, ორი, უმსგავსო და შორი-შორი,
მაგრა იტყვის, "ჩემი სჯობსო" უცილობლობს, ვითა ჯორი."

გადის წლები და, ჰოი, საოცრებავ, საქართველოში, სადაც რუსთაველი საუკუნეების წინ ვეფხისტყაოსანს თავიდან-ბოლომდე გულდასმით ასწორებდა,  კენჭს რომ ააგდებ, "პოეტს" ეცემა თავში. მაშინ როდესაც ის კარგი კაცი წერდა "შაირობა პირველადვე სიბრძნისა ერთი დარგიო", ვერც კი დაუშვებდა, რომ 9 საუკუნეში ეს დარგი ასე განვითარდებოდა საქართველოში.
თუმცა, რა შუაშია რუსთაველი, როცა ჩვენს ეპოქაში პოეტური მაღალი ხარისხი ნაგვის ყუთებზე მინაწერი ფრაზებით განისაზღვრება და "აბა თქვი ვახო, მალე უნდა გნახო-ს" პრინციპით ვითარდება.

როცა რუსთაველი გულდასმით ათვალიერებდა საკუთარ პოემას, მიაღწია იმ მონაკვეთამდე საიდანაც ვიგებთ, რომ მამიდა დავარი ქაჯების ენაზე საუბრობდა, დაფიქრდა ხომ არ სჯობს დამეწერა ქაჯების ენაზეც კი საუბრობდა "ის ჩემის პოლიგლოტიო", თუმცა შემდეგ გადაიფიქრა - არა, გავა წლები და ნიკო გომელაური ჩემზე კარგად იტყვის, მიმართვასაც მეორე პირის ნიშნით ჩაანაცვლებს და გაცილებით გენიალური ფრაზა იქნებაო.

და აი, გავიდა პოემის ბოლოში რუსთაველი და დაასრულა პოემა

ამირან დარეჯანის ძე მოსეს უქია ხონელსა,
აბდულ მესია - შავთელსა, ლექსი მას უქეს რომელსა,
პოლიგლოტობა - ნიკოსა, მას ენა დაუშვრომელსა,
ტარიელ - მისსა რუსთველსა, მისთვის ცრემლ-შეუშრობელსა.

და კვლავ დაფიქრდა, მე რაღაც კარგად ვერ ვთქვიო და მესამე ტაეპი ჩაანაცვლა ..

ამირან დარეჯანის ძე მოსეს უქია ხონელსა,
აბდულ მესია - შავთელსა, ლექსი მას უქეს რომელსა,
დილარგეთ - სარგის თმოგველსა, მას ენა დაუშვრომელსა,
ტარიელ - მისსა რუსთველსა, მისთვის ცრემლ-შეუშრობელსა.

ასე სჯობს, რადგან გავა წლები და კიდევ უფრო შესაფერისად იტყვიან ნიკო გომელაურზე სათქმელსო ..

და აჰა, აღსრულდა ჟამი და გამოჩნდა ლექსი

ნიკო გომელაურს

ხუთშაბათი, 15. აპრილი 2010 დრო 22:14.


შენს დამკარგავს მეტირება ბავშვივით,
გვიან აღმოგაჩინე, ნიკო გომელაურო!
სტრიქონები ელავენ მოქნეული ხმალივით
და შენს გამო ნატკენი გული ისე ხმაურობს..

მერე რა, რომ არ გიცნობდი თავიდან
და წლებიც არ ჩაგვივლია ერთად,
ბევრი არ გყავს ჩემნაირი მწუხარე
და არც გატანს ბევრი ჩემებრ სევდას!

ლექსად ნათქვამ ფიქრებს მივდევ უჩუმრად,
ჩახლეჩილი ბანი ისევ ხმაურობს..
როგორ ვნანობ, არ გიცნობდი ამდენ ხანს..
როგორ ვნანობ, ჩემო გომელაურო!

(http://www.face.ge/blog/user/gima85)

და ეს ყველაფერი რატომ დავწერე იცით?

ისეთი საქართველოს თავზე გავირე, სადაც ნიკო გომელაურისნაირი მელექსეები პოეტებად ითვლებიან !

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები