დღემ თავისი ჩვენება გაისიგრძეგანისა,
ვერ იგუეს ღრუბლებმა ცვალებადი განგური,
ირგვლივ ჭექის ძახილი ექოებად გაისმა,
ახლა,ყველა ჩანაფიქრს გაზაფხული განაგებს.
აკაციის ყვავილმა სიტკბოებით იმღერა,
სითბომ შესაკედლებლად თავის დროზე მოგნახა,
ყველა ხორცშეუსხმელი ფანტაზია,ქიმერა
შენს გზებზე  დაფენილი ვარსკვლავების ნოხია.
მზის ანთებულ სხივების (ანუ მსგავსად შენნაირ)
გრძნობებს ანგელოზები ცის აკვანში არწევენ,
სიომ იასამნები შენს სუნთქვას რომ შერია,
მის მერეა რითმები ალუბლისფრად ნაწერი.
თითქოს თავი უთქმელად დაირჩინა მაისმა,
დატოვებას ვერ ბედავს გაზაფხულის,მარტოსი.
დღემ სხეული სტროფებად გაისიგრძეგანისა,
გულმა ლექსად ამოთქვა დაგროვილი პათოსი.
 


                                                                      12.05.2010