ის მთელი დღეა დაგეძებს,
ძლიერი ქარის დროს წაქცეულ ხეებს შორის
და უკვე თითქმის ნებდება.
ამ ოთახში კი მოყვითალოა ეს მინები,
საიდანაც ის არ ჩანს და არც მისი იარაღის ხმა აღწევს აქამდე,
ალბათ წაიქცა სადმე, თორემ რაა რომ ვერ ვგრძნობ შენს ცივ სხეულს
და არც საკუთარი სისხლით ვიხრჩობი.
ღმერთო ჩემო, რა წამიერად შევიზიზღე არსება შენი,
ამ ოთახშიც ჩააქრე შუქი,
არ მინდა გიყურო როგორ მთავრდები,
თორემ ვიცი უეჭველად გამოგთხრი თვალებს
და მათ სიღრმეებში გამოკვეთილ ფიგურებს,
ამ საშინელი სახლის კედლებში,
საიდუმლოდ გადავინახავ საკუთარ თავთან ერთად.
თითქოს არაფერი, მაგრამ ეს ნაბიჯები დრო და დრო უფრო ახლოვდება,
ჯერ კიდევ სიზმრებიდან, ერთი კვირის წინ რომ ვიხილე.
ვფიქრობ:
უეჭველად მამაკაცია იარაღით ხელში,
ოდნავი წვერი ამშვენებს მის სახეს
და უფრო ასევდიანებს პატარა ბავშვი,
რომელიც ახლა სახლშია მარტო და სჯერა:
რომ ამ შუაღამისას თუ არა, გამთენიისას უთუოდ შეეხება
აკანაკალებულ დედის ხელებს.
ამიტომ წადი, მოატყუე,
ვითომ შენც იქ იყავი,
აი იმ ძლიერი ქარის დროს წაქცეულ ხეებს შორის
და ინანიებ რომ შემთხვევით ასცდით ერთმანეთს.
მოატყუე, ათასი რამ მოატყუე,
უთხარი ვითომ ზღვის ნაპირებმა შეგიტყუა ასე ღრმად
და უკან ტალღები მოჩანდა მხოლოდ.
უთხარი თითქოს მუსიკა იყო სადღაც,
მაგრამ არც იქ ჰქონდათ ნიჩბები შენთვის.
მოატყუე, ათასი რამ მოატყუე,
ოღონდ ახლა წადი,
წადი და ამიერიდან, აღარცერთ გაზაფხულზე არ მომაკითხო.