მომგლინაბიჯობს სიკვდილი,
სიცოცხლეს უდგას ჯიბრზედა.
შეცრემლისველდა ყვავილი,
ეულმჩინარი ქიმზედა.
ოლე სიცოცხლემისჯილი
გლოვისა ფერით იმზერდა.
მაღლივ ღალღები ლაღდების,
ცაც მზისა ფერი არიო.
ვიდრე ცვარმოლი ნათდების,
სიკვდილ თავად არს მკვდარიო.
ეგრე არს საწუთისოფლო,
გზა - ხიდი- სამართალიო.
ვარდსა ლენცოფა ენაცვლის,
ცისკარს - მაცილის თვალიო.
სოფლისა ცრემლი მდინარე
ღმუის ბოღმისა მღერითა.
შეიმგლისფერებს საღამო
შავშურთხა ნაბდის ფერითა.
ვეღარ გაძღება მიმინო,
ქედზე ქედანის ცქერითა,
სიკვდილი მტკავლით მეტია,
სიცოცხლე _ ჟამი გამწყრალი,
ვაჟამ თქვა /ლექსის ღმერთია/,
იმით ჰშვენობსო საწყალი.
თვალი ვერ არჩევს ბინდია,
ანგელოსი თუ ართვალი,
სიცოცხლე ზოგჯერ ფლიდია,
სიკვდილი მუდამ მართალი.