ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

          მზეს მოხუცივით აკლდება სინათლე. ყვავილები დაუბრუნებენ თბილ სხივებს და დაჭკნებიან. აცივდა, ლუციფერს მწვანე მდელოები ესიზმრება, სიზმარში ექვსი წლისაა, ბავშვური სიმსუბუქით მიათამაშებს სხეულს, უკან მამა მიყვება დინჯი ნაბიჯებით, აკვირდება შვილს და ყოველი წამი ავსებს იმ სასიცოცხლო ენერგიით, რომელიც მხოლოდ ჩვენთან, დედამიწაზე მოიპოვება. ლუციფერს მამამ ნაყინი უყიდა, შუადღეა, მზის მხურვალებამ პიკს მიაღწია, ნაყინი ებრძვის მოყვითალო სხივებს, ლუციფერს ძალიან თეთრი და ალერგიული კანი აქვს, შევარდისფრებულ ხელზე ნაყინის გამდნარი ზედაპირი წვეთებად მოსდის, ჰორიზონტზე შავი ღრუბელი ჩანს, წვიმას აზრი არ აქვს, წყალი მაინც აორთქლდება, კვირის ბოლოს მიწა ძვრას აპირებს, შესაბამისად მამაკაცებში მოიმატებს ქალური შიში, თავად ქალები კი სიმტკიცეს გამოიჩენენ, პეპლებს არავინ ასწავლის ფრენას, ისინი დაიბადნენ რომ იფრინონ; ჩვენ სკოლაში დავდივართ, მერხზე გამოუცდელი ხელით პირველად ვწერთ - მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ, დაახლოებით იგივეა, რაც პეპლებისთვის ინსტიქტური ფრენა. ლუციფერმა არ იცის წერა, ის ექვსი წლისაა, მაგრამ მამამ არ წაიყვანა სკოლაში, ლუციფერმა იტირა, ყველა ბავშვი მიდის სკოლაში, ის რატომ არ უნდა წავიდეს? მამამ უბრალოდ ნაყინი უყიდა, ისევ ჩამოცხა, ჰორიზონტის კიდეში ისევ წვიმის განწყობა გამოჩნდა. ლუციფერი გაბრაზებულია, აღარ უყვარს მზე და მამა, ენატრება ნაყინი, ის აღარ ხედავს სიზმრებს, მაგრამ მას ხედავენ სიზმრებში. ლუციფერი მარტოა.
        მე ბევრი ვიარე სკოლაში და დავამთავრე. ყოველთვის შემეძლო ამოჩემებული ადამიანისთვის მეყიდა ნაყინი და კამფეტი ყველაზე დაბურული ანგარებით. ექსტაზში მაგდებდა საკუთარი გულუბრყვილობა. ყოველი ახალი ადამიანის გამოჩენა ისეთივე უცხო და ექსპერიმენტული სიამოვნება იყო, როგორც პირველი მასტურბაცია თერთმეტი წლის ასაკში. მთელი ამ პერიოდის განმვალობაში ჩემი გული ერთი წამითაც არ გაჩერებულა, ფეთქავს, ფეთქავს და არაფრით იღლება, მე კი დავიღალე, მიგდებული ვარ საწოლზე და თავს მსოფლიოს ყველაზე პასიურ არსებად ვგრძნობ. თავს ვიმშვიდებ: სიყვარული მიჩვევაა და მეტი არაფერი, მე მეგობრები მყავს, მათ არასდროს უჟიმავიათ ჩემი სახლის საპირფარეშოში, მე ყველაფერი გამომდის, უბრალოდ ვეღარ ვწერ, ვეღარ ვუკრავ, ვეღარ ვგრძნობ გულისფეთქვას, მაგრამ მე ვჭამ, ვთვრები, ვითვლი კორელაციას სამსახურში გატარებულ საათებსა და კრეატიულობას შორის და ვაკეთებ დასკვნას, რომ ისინი უარყოფითად არიან კორელირებულნი. უნდა ვიარო იდეალურად წინ რომ მოვხვდე უკან, არსებობს მხოლოდ ერთი წერტილი და ამ წერტილზეა დაშენებული მთელი სამყარო. რატომ არავის გამოუგონია დღემდე საათი, რომლის ისრებიც უკუმიმართულებით მოძრაობს? (ამ მოთხრობის დაწერის შემდეგ აღმოვაჩინე რომ გამოგონებულია), ეს ხომ არც ისეთი აბსურდული აზრია, ეს ყველა დიდის ბავშვური ოცნებაა.
      მე ისევე მარტო ვარ, როგორც ობობა თავისივე აბლაბუდის სამეფოში. უმისამართოდ ვაკვირდები სამ განზომილებას და ვეძებ მეოთხეს, მოსაწყენია ეს ყველაფერი და ვამთქნარებ. კარს მიღმა თითქოს სიცოცხლეა, იქ ყველაფერს გადააწყდები და არაფერს ახალს, ისევ გაყოფილია ბრბო ბორდელად და ეკლესიად, ერთმა მხარემ გააცნობიერა რომ არაფერი ეშველებათ, მეორე მხარეს ჯერ კიდევ გადარჩენის იმედი აქვს. მე.. მე ნიავს ველოდები.


    ***
      კარლი და ოლივია ჩემ მეზობელ სამყაროში ცხოვრობენ. ისინი მოხუცები არიან და სრულიად გააზრებულად ელიან სიკვდილს. მოხუცებთან დილის ათის ნახევრიდან საღამოს შვიდ საათამდე ცხოვრობს მათი შვილიშვილი ელენი. ეს ის დროა, როცა ელენის მშობლები სამსახურში არიან, ურჩევნიათ შვილი ბაღში არ ატარონ, მიღებული დანაზოგით კი ზაფხულში რომელიმე ზღვის კურორტზე წავლენ დასასვენებლად და ისევ დაკავდებიან სექსით სანაპიროზე, როგორც პირველად, როცა სრულიად შემთხვევით ელენი ჩაისახა და ამის გამო იძულებულები გახდნენ ,,ბედნიერი ოჯახი” შეექმნათ.
ოლივიამ და კარლმა ერთმანეთი უპატრონო ბავშვთა სახლში გაიცნეს. ოლივიას დედა ფილტვის კიბოს ებრძოდა და უსასრულოდ ეწეოდა თამბაქოს, მამა კი შუაღამეზე ბრუნდებოდა მთვრალი, შვილს ქამრით სცემდა და საწოლის მორყეულ ფეხზე აბამდა, მერე კი ცოცხალმკვდარ ცოლს იმავე ლოგინზე აუპატიურებდა. მეზობელი ბინის ბინადრები უკმაყოფილოები იყვნენ რომ მათ მშვიდი ძილის საშუალება არ ქონდათ. სიცოცხლე უფროდაუფრო ფორდებოდა...
ოლივია დედის კოცნამ გამოაღვიძა. როგორც ჩანს დედა დიდხანს აკვირდებოდა შვილის ნაცემ სახეს და ტკიოდა, სახე ცრემლით ქონდა დანამული, მარჯვენა ხელით შავ თმაზე ეფერებოდა, მარცხენა ხელს კი უჯრაში აფათურებდა, ისე რომ შვილს წამითაც არ აშორებდა თვალს, როგორც ჩანს ისევ თამბაქოს ეძებდა ინსტიქტურად, უჯრაში კი არაფერი იდო. შემდეგ მოძრაობა შეწყვიტა, თითქოს გულიც კი გაუჩერდა წამიერად, სახეზე ცრემლი უხეშად მოიწმინდა, ოლივიას საბანი გადახადა, წამოაყენა, გააშიშვლა, ხელი ჩაკიდა და აბაზანისკენ წავიდა, ბავშვიც მორჩილად გაყვა.
- დედა ცხელია წყალი... დედა არ დამასხა შამპუნი, თვალები ამეწვება...
- მაგრად დახუჭე თვალები, სულ ცოტაც, მორჩა, გაახილე...
ოლივია დედას ჩაეხუტა და მთლიანად დაასველა. აქ კიდევ ერთხელ ჩამოუგორდა სახიდან ცრემლი. მერე ფრთხილად მოიშორა სხეულიდან ბავშვი, გაამშრალა, ჩააცვა თეთრი საცვალი, ჯინსისფერი მაისური და კაბა, ვარდისფერი კეტები, გაემართა სახლის კარისკენ, ამჯერად ხელი არ ჩაუკიდებია, ბავშვი ორიოდე ნაბიჯის შემდეგ აყვა დედის მოძრაობას. დედამ კარი გააღო, ბავშვს თხოვა კარს მიღმა დაეცადა. ოლივიამაც გადააბიჯა კარის ზღურბლს და კიბის მოაჯირთან აიტუზა, გარეთ გრილოდა და რამდენჯერმე გააჟრჟოლა. მეზობელმა კარის ჭუჭრუტანიდან გამოხედა ბავშვს და არ შეიმჩნია. ოლივიას დედა ცოტა ხნით კარებთან იდგა. შემდეგ სამზარეულოში შევიდა, შეუსვენებლად დალია ერთი ჭიქა წყალი, მოუშვა ყველა კამფორა, ბუნებრივმა აირმა დაიწყო ჟანგბადის ადგილის დაკავება სივრცეში. ქალმა ისევ დალია წყალი, მერე დაჯდა სკამზე და ჯიბიდან ამოიღო ერთი ღერი სიგარეტი. რამდენიმე წუთში ოლივიას მამამაც შეაღო სამზარეულოს კარი. დაემხო ცოლის მუხლებთან.
- იცი, გუშინ ჩვენი ბინა წავაგე, ერთი თვე გვაქვს სახლის დასაცლელად... მაგრამ გპირდები ყველაფერს გამოვასწორებ, მე მჭირდებით... მიყვარხართ... შევიცვლები... გპირდებით... სად არის ბავშვი?
          კაცი ქალურად ატირდა, პირველად იყო გულწრფელი და პირველად ინანა. ცოლი კი ცივი სახით უყურებდა უკვე დაჩიავებულ მეუღლეს, რომელიც ჯერ კიდევ რამდენიმე საათის წინ მასზე ძალის და ძალაუფლების დემონსტრირებას ახდენდა. უცნაურია, მაგრამ თავს ყველაზე დაცულად მაშინ გრძნობდა, როცა ქმარი აუპატიურებდა, კისერში ჩაშავებულ ფრჩხილებს არჭობდა, სახეში აფურთხებდა და აგინებდა.
- მე ვიცი, როგორ უნდა გადავრჩეთ, სანამ მოგიყვები მომიკიდე...
კაცი წამოდგა, ფანჯრის რაფიდან ასანთი აიღო, მიიტანა ქალის ტუჩთან ახლოს და გამოკრა... დიდხანს და ბედნიერად იწვოდნენ.
            ოლივიას მშობლებზე მზრუნველობის პასუხისმგებლობა თავის თავზე ლუციფერმა აიღო, ხოლო თავად ოლივიაზე კი უპატრონო ბავშვთა სახლმა.

        კარლი ერთი შეხედვით ბედნიერ ოჯახში იზრდებოდა. მას ყოველთვის ეფერებოდნენ და ჩუქნიდნენ ბრჭყვიალა ქაღალდში გახვეულ კამფეტებს, ისიც ჭამდა და სუქდებოდა. კარლის მამა დილას ადრე გადიოდა სახლიდან და არასდროს ბრუნდებოდა ხელცარიელი. მათ უყვარდათ ჩახუტება. ისინი ყოველ კვირას დადიოდნენ ეკლესიაში წირვაზე და შენდობას ითხოვდნენ. ერთ-ერთ კვირა დღეს, როცა ისინი ქალაქგარეთ რელიგიურ დღესასწაულზე დასასწრებად მიდიოდნენ, მანქანით ხევში გადაიჩეხნენ, კარლის მშობლები დაიღუპნენ, თავად კარლი კი უვნებლად გადარჩა.
    კარლი არ იყო ოჯახში პირველი შვილი. მას უფროსი და უნდა ჰყოლოდა. კარლის მშობლებმა გადაწყვიტეს რომ ბავშვის აღზრდისთვის მზად არ იყვნენ და არც ამის პირობები ქონდათ. აბორტით ბავშვის მოშორება ჯოჯოხეთის შიშით ვერ გაბედეს. ბავშვი დაიბადა. მამამ აარჩია ყველაზე მდიდრული სახლი და ბავშვი მის კარებთან დატოვა. დაბრუნდა სახლში სრულიად კმაყოფილი, ახარა მეუღლეს, რომ ბავშვი საიმედო ხელშია. რამდენიმე წუთში კი ტელევიზორში მოისმინეს ინფორმაცია, რომ ნაპოვნია ახალშობილის გვამი, რომელიც სავარაუდოდ მაწანწალა ძაღლებმა დაგლიჯეს...
    კარლის მშობლები ლუციფერმა მიიბარა, ხოლო თავად კარლი კი უპატრონო ბავშვთა სახლმა...
    დიდხანს გაიწელა ბედნიერი ბავშვობა თავშესაფარში. ბავშვთა სახლის უწყინარმა ცამეტი-თოთხმეტი წლის აღსაზრდელებმა შეიწირეს ოლივიას ქალწულობა. კარლი კი წლების მანძილზე რეგულარულად ჩადიოდა დამღუპველ დანაშაულს საპირფარეშოში, ამას მაშინ აკეთებდა, როცა სიბნელიდან ოლივიას მოგუდული კვნესა ესმოდა. ყოველღამით ზუსტად სამ საათზე, როცა დემონები ღამეს ეუფლებიან, ერთი პატარა მონსტრი იპარებოდა გოგონების ოთახში, ოლივიას პირზე ხელს აფარებდა და აუპატიურებდა, ოთახში ყველას ეღვიძებოდა, ხმის ამოღებას არავინ ბედავდა, ბალიშს იდებდნენ თავზე და ძალიან ძლიერად ხუჭავდნენ თვალს, კარლი კი ამ დროს საპირფარეშოში გარბოდა და მასტურბირებდა. ასე ხდებოდა ყოველღამე, ეს ისეთივე კანონზომიერი მოვლენა იყო როგორც გათენება და მზის ამოსვლა.
      კოშმარის დაწყებამდე რამდენიმე წუთით ადრე ბნელ ოთახში კარლი შევიდა, ოლივიას თავზე დაადგა, ის უკვე მზად იყო წამებისთვის, ადამიანის სილუეტი რატომღაც ლოგინის ქვეშ შეძვრა. შემდეგ უკვე გამოჩნდა კოშმარის წყარო, ოლივიას გრძელი თმა მოქაჩა და ხელზე დაიხვია მათრახივით, შეაჯდა როგორც მხედარი ცხენს, მისკენ მოქაჩა, სახე აულოკა, ჯერ კისერში უკბინა, მერე ქვედა ტუჩზე, ისე რომ ოლივიას სისხლი წასკდა, ხმის ამოუღებლად ითმენდა, ტკივილისგან კვნესოდა და სადღაც გულის სიღრმეში უკვე სიამოვნებდა კიდეც. კარლი ლოგინიდან გამოძვრა, მიეპარა უკნიდან და ყელი გამოჭრა, ოლივიას საწოლში სისხლის გუბე დადგა, იგრძნო როგორ გაცივდა მის საშოში პენისი. ოთახში შუქი აინთო, არცერთ ბავშვს არ გაუხელია თვალები, არც ოლივიას, სულ უფრო მძიმე ხდებოდა გვამი რომელიც ზედ ეწვა...
      ეს ამბავი ბავშვთა სახლს არ გაცილებულა. მოსიყვარულე აღმზრდელებმა გვამი ძაღლებს მიუგდეს, სამიოდე დღე მიირთმევდნენ მადლიერი ცხოველები ხორცს და ძალიან დიდხანს ღრნიდნენ ძვლებს.
      როგორც ხდება ხოლმე გავიდა წლები. უპატრონო ბავშვებს ჩამოერთვათ უპატრონოს სტატუსი, გახდნენ სრულწლოვნები და სხვა უპატრონოებმა ჩაანაცვლეს, თვითონ კი გამოეკიდნენ ცასა და ბეტონის გზას შორის. ოლივიამ სხეულის გაყიდვა დაიწყო, კარლი კი ჩრდილის პარალელურად დაყვებოდა და ,,იცავდა”. დაყვებოდა საუნებსა და აბანოებში, კერძო სახლებსა და სასტუმროებში, ისევ ესმოდა კარს მიღმა ოლივიას კვნესა და ისევ მასტურბირებდა, ისევ სურდა გამოეჭრა ყელი იმავე დანით, ის ტიროდა.
    ოლივია იმდენჯერ გაჟიმეს რომ შეძლო ექირავა დიდი გარყვნილი ბინა. თვითონ ოლივია კი მხოლოდ კარლს ჟიმავდა, აცმევდა თავის კაბას, აბამდა საწოლის ფეხზე, ისე როგორც თავის დროზე მამამისი აკეთებდა ამას, ცემდა, ურტყამდა ტყავის ქამარს, სწორ ნაწლავში სამედიცინო სპირტით სავსე ბოთლს ურჭობდა, პირში აშარდავდა და ისიც სვამდა. ოლივია თბილ საწოლში წვებოდა, კარლი კი საწოლზე მიბმული ცივ იატაკზე იძინებდა სრულიად კმაყოფილი, დაცლილი და ბედნიერიც კი, - ის ეწამებოდა ყველა იმ მამაკაცის ნაცვლად ვინც ოლივია იხმარა, ახსენდებოდა რომ იესოც სხვისი ცოდვების გამო აწამეს. 
      ოლივია და კარლი გამოიფიტნენ და დაიღალნენ, ისინი ჩაეხუტნენ ერთმანეთს და ერთად დაიძინეს. იმ დღის შემდეგ ოლივიას სხეულს კარლის გარდა არავინ შეხებია. მათ შვილი ეყოლათ, კარლი ხშირად ტიროდა, მაგრამ ბედნიერებისგან პირველად იტირა... ბავშვი ოლივიას მეგობარმა მეძავმა მონათლა, ნათლიამ ნათლულს ოქროს ჯვარი და ბიბლია უსახსოვრა. გადაშალეს და აივსნენ შიშნარევი რწმენით და დაგვიანებული სინანულით. თუმცაღა დიდხანს და ბედნიერად იცხოვრეს. უცნაურია, ზღაპრებში ამბობენ სიტყვა ,,დიდხანს” და არა ,,სამუდამოდ”, არცერთ ზღაპარში არ არის აღწერილი განშორების მომენტი – სიკვდილი.

        კარლი და ოლივია ჩემ მეზობელ სამყაროში ცხოვრობენ. ისინი მოხუცები არიან და სრულიად გააზრებულად ელიან სიკვდილს. მოხუცებთან დილის ათის ნახევრიდან საღამოს შვიდ საათამდე ცხოვრობს მათი შვილიშვილი ელენი. 
      ოლივია, კარლი და პატარა ელენი დიდხანს სეირნობენ ხოლმე მწვანე პარკში, ნებისმიერ დროს, - როცა თავსხმა წვიმაა ან როცა მზე ხელისგულზე ორ კვერცხს წვავს. გინახიათ ვინმეს საქანელაზე მჯდომი მოხუცები? ოლივია და კარლი თითქოს ცდილობდნენ ბავშვობის დანაკლისი აენაზღაურებინათ.
    ...მოძრაობდნენ საქანელის ჟანგიანი ჯაჭვები საათის ისრის მიმართულებით და უკუმიმართულებით, ყოველ გაქანებაში იყო საოცარი ჟინი და სურვილი გაქცეოდნენ გრავიტაციას, მოხუცები ისე ეჭიდებოდნენ საქანელის ორ ჯაჭვს როგორც შეშინებული ბავშვი დედის კალთას, ელენი კი ხან ბებიას აწვებოდა ზურგზე, ხან ბაბუას და უფრო მეტ აჩქარებას ანიჭებდა მათ. ოლივიამ თავი ვეღარ შეიკავა და საქანელიდან გადმოვარდა, ინერციით რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა და მიწაში ჩაქვავებულ რკინის სკამს დაასხა ტვინი. კარლი ჯერ კიდევ მიაპობდა ჰაერს წინ და უკან, თან მარჯნივ იყურებოდა ცარიელი საქანელისკენ და ცდილობდა ოლივია გაეცოცხლებინა კადრში, პატარა ელენი კი გაშეშებული იდგა და ატირებას აპირებდა. საქანელები ნელ-ნელა გაჩერდნენ, კარლი ფეხებით მიწას გაეხახუნა, იდაყვები მუხლს დააყრდნო, თავი ხელისგულებში ჩარგო. დიდხანს იყო ამ პოზაში გაყინული, ელენი უკვე ატირდა, ყოველ რამდენიმე წამში ერთხელ წყვეტილად ისუნთქავდა ჰაერს და ქვედა ტუჩი უთამაშებდა. კარლი თვალებამღვრეულმა ბომჟმა გამოაფხიზლა, სისხლში ამოსვრილი მოხუცი რატომღაც კოლეგად ჩათვალა და ყურადღება არ მიაქცია, ხურდა მოსთხოვა დამატებითი ჭიქა არყისთვის. კარლი წელში გასწორდა, ფეხზე წამოდგა, ჯიბეში ხელი ჩაიყო, გახედა თავის ცოლს და წამიერად გაირინდა, მერე ხურდა გაუწოდა ლოთს, ისე რომ თვალი არ მოუშორებია ოლივიას გვამისთვის, მივიდა მის სხეულთან, დაიხარა, გადმოაბრუნა სხეული სახით მისკენ, საზარელი და მშვენიერი სანახავი იყო, - შეტეხილი შუბლი, ქვიშაში ათქვეფილი სისხლით ამოვსებული ნაოჭები და თვალები, წითლის კონტრასტი ჭაღარაზე. შეუმჩნევლად მოგროვდა ხალხი დასასრულის ირგვლივ, ელენი ისევ იმ ადგილას იდგა, მისი ტირილი და მუქ მწვანე ხეზე მჯდომი პატარა ბარტყების მხიარული ჭიკჭიკი უცნაურად ეჯახებოდა ერთმანეთს, თუმცა ეს არ იყო მეხის გავარდნა, პირიქით, ჩადიოდა სადღაც გულის ცენტრში და რეკავდა კრისტალურ ზარს, ირგვლივ გეომეტრიული პროგრესიით მზარდი ხალხის მასა კი სულ უფრო ხმამაღლა და ღრმად სუნთქავდა. შენ წმინდანი ხარ, შენ წმინდანი ხარ, შენ წმინდანი ხარ, – მონოტონურად იმეორებდა კარლი.
  რვა თვე იცხოვრა ჩემ განზომილებაში კარლმა ოლივიას სიკვდილის შემდეგ. მთელი ამ პერიოდის მანძილზე ახლოს არ გაიკარა შვილიშვილი ელენი, ყოველდღე ივსებოდა მისდამი სიძულვილით, რადგან მან კრა ბებიას ხელი და ის იყო ოლივიას სიკვდილში დამნაშავე. კარლი ყოველდღე დადიოდა ცოლის საფლავზე, ბევრს ელაპარაკებოდა, მართალია კარგი ძალიან ცოტა ქონდათ გასახსენებელი, მაგრამ ღირდა ყოველდღე მოყოლად.
    ოცდათერთმეტი დეკემბრის საღამო მოახლოვდა, კარლი სრულიად მარტო იყო სახლში. აიღო ის დანა, რომლითაც ბავშვობაში ოლივია ,,იხსნა”, ჩაიცვა ზამთრისთვის შეუფერებლად გრილად და სასაფლაოს გზას გაუყვა, თითქოს მთელი ეს ფეიერვერკი და საზეიმო განწყობა მას ეძღვნებოდა, გზაზე სისხლისფერი ხალიჩა იყო დაგებული, ხალიჩის ბოლოს კი ექვსი წლის ბავშვი ელოდა დამდნარი ნაყინით ხელში.
    დასრულდა სასაფლაოსკენ მიმავალი გზა. კარლი მიაშტერდა მარმარილოს და დააკვირდა თავის ცოლის დაბადებისა და სიკვდილის თარიღს, რომელსაც სიბნელის გამო ვერ ხედავდა, უბრალოდ იცოდა რომ იქ იყო. ჯერ ჯემპრი და გარღვეული მაისური გაიხადა, მერე ფეხსაცმელი და შალის წინდა, შარვლის ჯიბიდან დანა ამოიღო და გვერდით გადადო, შარვალი და საცვალიც გაიხადა, ყველაფერი კოხტად დაკეცა და მარმარილოზე გადაკიდა, ყელზე კაპრონის ძაფით ჯვარი ეკიდა მაგრამ არ მოუხსნია. სხეული არაადამიანურად უხურდა, მიუხედავად იმისა რომ ირგვლივ ყველაფერი იყინებოდა. აიღო ხელში დანა, ჯერ დაიჩოქა, შემდეგ მიიღო ოთხფეხა პოზა და კისერზე დანა დაისვა. სიბნელეში მუქ შინდისფრად ჩანდა სისხლი, წითელი ნაწილაკები მიაპობდნენ ფხვიერ ნიადაგს ოლივიას ნეშტისკენ, სადღაც სპერმატოზოიდი მიილტვოდა კვერცხუჯრედისკენ, განაყოფიერება შედგა, სისხლი კი გზაში გაიყინა, კარლის ტვინმა გაწყვიტა კავშირი სხეულთან და მაწანწალა ძაღლივით წაიქცა. იმ ღამით ზამთრის პირველი თოვლი მოვიდა. თეთრად გადაფარა თორმეტი საათის შემდეგ ჩადენილი ყველა ცოდვა, გადაეფარა კარლსაც.
      მოწყალე ლუციფერმა დიდი ზარ-ზეიმით გამოუყო ფართობი კარლსა და ოლივიას ჯოჯოხეთში. ელენმა ცხოვრება სინანულში გაატარა, ბევრი ილოცა და იფორთხა მუხლებზე, თვრამეტი წლის იყო როცა მონაზვნად აღიკვეცა და მთელი დარჩენილი სიბერე ლოცულობდა საკუთარი სულისთვის, მაგრამ  ლუციფერმა მაინც არ დააშორა შვილიშვილი ბებია-ბაბუას.
    ყოველთვის, როცა სახლიდან გამოვდივარ და მზის სხივი ხვდება ჩემ თვალებს, მაცემინებს, შემდეგ საიდანღაც ჩნდება ხუთი-ექვსი წლის ბავშვი წიგნით ხელში და ნაყინის ფულს მთხოვს, მე არასდროს ვეუბნები უარს.
                                                                                                                                                                                                    14.10.2010