შეიძლება... კი.არ მერგება...ჰო.რაც არ ერგება...ასეთ გზაზე მიმავალს, რად უნდა...კი...ბუნებრივია, ჰო, ნახევრადშიშველი, რომ წარმოვიდგინე,  ნუ ქალი...30 -ს ზემოთ...შეიძლება მეტის...ბუნებრივია...არ მერგება...და რა საჭიროა სამოსი, რომელიც რაიმე ნაკლს გახსენებს შენსას...ასეთ დროს. ჰო...ძალიან შორს წავედი ახლა მე, ცოტა სუბიექტურად და ჩემიდან გამომდინარე. მაგრამ მსიამოვნებს...მოკლედ, სათაურს მთლიანად ამართლებს ლექსი...ჩემი +2

,,არ მერგება'' -  რომ გავაკეთო? ნახევრდ დედიშობილობიასაც მეტი მოტივაცია გაუჩნდება. ტანსაცმელს იზომებს, თან განზოგადების საშუალებასაც მეტს იძლევა და მჭირდებასთან შედარბით, ნაკლებად ხისტი ჩანს.

ჯდება მოწყვეტით იატაკზე.
დასცქერის  ფურცელს.
მოკლე-მოკლე სტრიქონებად
წერს გამალებით.
შლის.

მე ეს კადრი მომწონს :):)

ჰო. მივხვდი რომ მაგიტომ ამოიღეთ, მეც დამენანა, რაღაც ძალიან კარგად ასახავდა, იცით, ვერ ვპოულობ, არც მჭირდება...აი, მართლა გადაწყვეტილი რომ აქვს გამგზავრება, ზუსტად რომ იცის რა უნდა...წამი რომ არ უნდა დაკარგოს თუნდაც სიაში შეტანილი ნივთის ძებნაში და უცბად ასკვნის, არ მჭირდება. მაპატიეთ, ცოტა ბევრს ვლაპარაკობ, უბრალოდ წარმოვიდგინე და...:)

მადლობა და მადლობა, ბექა საყვარელო, რომ ასე  გულისყურით კითხულობთ.
მართალი ხართ. მანდ ნამდვილად იყო, მაგრამ  ზემოთა ''ვერ პოულობს ''და  ეგ ''ვერ ვპოულობ'' - ხელს უშლიდა ერთმანეთს.
დამენანა, მაგრამ სხვა გზა არ იყო.

არა, არ გამომრჩენია.

მსხვილი პლანით:
გადახაზულზე მიწერილი -
- ,,არ მჭირდება!"
,,რა მავიწყდება?"

აი ამ ნაწილში მახსოვდა და მაგიტომ ვთქვი,გამორჩენით არ გამომრჩენია:)

ბექა ძვირფასო! ეტყობა გამოგრჩათ გადაკითხვისას , აი, სად არის:

''ეძებს.
პოულობს.
ვერ პოულობს.
ტანსაცმელი - მიყრილ-მოყრილი.
შუა ოთახში -  ჩემოდანი უზარმაზარი. ''

ვერ ვპოულობ- იყო აქ მახსოვს და მგონი არ უნდა ამოგეღოთ...ნიშნავდა ჩემთვის რაღაცას...ბუნებრივს, რომ ვერ პოულობს....

სალვადორ ძვირფასო!
  თუ აქ რომელიმე საიტიდან ერთ  მაგალითს მაინც დამიდებთ  ,  იმისა, რომ  მე გააზრებულ კრიტიკას ''იგნორი გავუკეთე'', გპირდებით,  რადაც არ უნდა დამიჯდეს, აზრს აღმოვაჩენ თქვენს კომენტარში ( ნომერი 20).

თქვენ თუ ჩემს დაწერილ კომენტარში აზრს ვერ ხედავთ და... მაშინ რაღა ვთქვა აღარ ვიცი.

ძალაუნებურად მგონია რომ საკუთარ ნაწერებზე დიდი წარმოდგენა გაქვთ. იმხელა რომ ნებისმიერ გააზრებულ კრიტიკას იგნორს უკეთებთ.

ეს ასე არ იქნება თქვენთვის კარგი, თორემ მე რა :)

ჯერჯერობით კომპრომისულ გადაწყვეტაზე შევჩერდი. ბოლო სტრიქონი ისევ თავის ადგილზე ავიტანე, ფინალში - სარკის პოეტიკა გავათამაშე. პლასტიკური მომენტი გაძლიერდა.
ასე სჯობია?

წარმატებები

სალვატორ ძვირფასო! გპირდებით, რომ უთუოდ დავფიქრდები თქვენს  გამოხმაურებაზე. როგორც კი ენობრივად და აზრობრივად გამართულ კომენტარს დამიტოვებთ.
  მანამდე კი მაცადეთ,  ასე, ჩემთვის ვიბავშვო და გავიხარო.

ისე კადრის საუკეთესო მაგალითი ალბათ ორი ვიცი

ერთი საჯაიას ლექსში

სიგარეტი, გაბზარული ცაის ჭიქა,
ქარმა რამე გადაფინა კანაფებზე

და ბორიოს გზაჯვარედინი :)
აი სოხუმზე რომ არის ის

თავისთავად მეტყველი კადრის შექმნა ძალიან ძნელია, რაც შეიძლება ლაკონურად და მეტი შინაარსიდ, სწორედ აქ იქმნება პრობლემა , :)

სათქმელი არის ამ ლექსში, კადრი, კადრი რომელიც სურათს ქმნის :)
ნუ თუ ეხლა ბოროტ სულტან ომი გვინდა და ასე შემდეგ, მაგნაირ სათქმელს ვერ ვანხავთ, მაგრამ სათქმელი, არის, ფორმაა ცოტა შესაცვლელი :)

ამ ადამიანის ყველა ნაწერზე ერთნაირი კომენტარი მაქვს :)

ქალბატონო ნინო... კიდევ ვიმეორებ ჩემს აზრს რომ როცა ურითმო ლექსს წერთ, სათქმელი უნდა გქონდეთ დიდი მკითხველისათვის, სათქმელის გარეშე ურითმო ლექსი არაფრად ღირს. აქ კი რა არის ვერ გავიგე.

პატარა ბავშვი რომ იყოთ კიდე ხო, მაგრამ...

იქნებ დაფიქრდეთ ამაზე...

ძვირფასებო!
ეს კი ბურკეს კომენტარია, მეზობელი საიტიდან გადმოვიტანე:'

''ქალბატონო ნინო ეს ლექსი ფორუმზე ვნახე და ახლა ამიტომაც შევეცდები, განვმარტო რატომ დავწერე მინუს ორი.

ბინა ქალაქში.
საძინებელში მოძრაობს ქალი -
- სანახევროდ დედიშობილა.

ეძებს.
პოულობს.
ვერ პოულობს.
ტანსაცმელი - მიყრილ-მოყრილი.
შუა ოთახში - ჩემოდანი უზარმაზარი.

ჯდება მოწყვეტით იატაკზე.
დასცქერის ფურცელს.
მოკლე-მოკლე სტრიქონებად
წერს გამალებით.
შლის.

ამ სტრიქონებმა შესაბამისი განწყობა შემიქმნა, არეულობის, ცოტა ქაოსი, მოკლედ, აქ ეს მომწონს და პრობლემა არ მაქვს, მაგრამ ჩემთვის ჩავარდნა არის მეორე ნაწილი. ლექსი საერთოდ კადრია, ჩემთვის კადრი, რომელიც რაღაც ამბავს მიყვება, და აქ კიდევ დაკონკრეტება, მსხვილი პლანით, ცოტა ზედმეტია,
თან აი ეს :

- ,,არ მჭირდება!"
,,რა მავიწყდება?"

ცოტა ზედმეტის შტაბეჭდილებას ტოვებს, ანუ ის სიტყვები არ არის, რაც უნდა იყოს, რაღაც , საერთო ანსამბლიდან არის ამოვარდნილი, ამან კი:

ხოლო ბოლოში:
,,ხვალ ამ დროს უკვე შენთან ვიქნები!"

ცოტა პათეტიზმის შტაბეჭდილებაც დამიტოვა. მოკლედ ,ისე გამოვიდა , რომ მეორე ნაწილმა ვერ გააგრძელა დასაწყისის განწყობა, ჩააგდო ლექსი.

ისე,  ცოტა ძველ ვერსიაზე, სინოპსისის განმარტება ეწერა, კარგი ქენით, რომ წაშალეთ, ცოტა მკითხველმაც უნდა იძებოს, თუ არ იცის სიტყვა .

''ფანჯრიდან - ღამე.''

- აი ეს კი მგონი მერე ჩამატებულია. სურვილი მაქვს, რომ არ წაიშალოს, არ ვიცოდი, თქვენი ლექსი თუ იყო, როცა ვიცი,  რომ ავტორი შეიძლება მერე მოუბრუნდეს , ამიტომ არ უნდა წაიშალოს.

მოკლედ, დიდი პატივისცემით :) ''

  ძვირფასებო,მაგ ფორმაზე  ფიქრისას უცხო სიტყვათა ლექსიკონში ჩახედვა დამჭირდა:
''პლანი
პლან-ი [ლათ. planum სიბრტყე] – 1. დაშორებულობის მასშტაბი, ხარისხი. მაგ., წინა პლანი. უკანა პლანი. 2. (წიგნ.). რისამე განხილვის, აგების, რამესადმი მიდგომის ხერხი. მაგ., შედეგების შეფასება ფართო პლანით. საკითხის განხილვა თეორიულ პლანში. საკითხის განხილვა თეორიულ პლანში. 3. (კინემატ.). გამოსახულების მასშტაბი კადრში.
Source: უცხო სიტყვათა ლექსიკონი''


აქედან დავასკვენი, რომ ხედის ნაცვლად აუცილებლად ''პლანი ''უნდა გამომეყენებინა.
''სინტაგმა ''ფართო პლანი'' -  უფრო ''ქართული'' არჩევანი იქნებოდა, მაგრამ სიტყვა ''მსხვილი, რაც,  ცხადია,  რუსულის ''კრუპნი'' კალკს წარმოადგენს, იმსენად დამკვიდრებულია ქართულ კინემატოგრაფიულ ლექსიკონში, რომ ლექსის ხასიათსა და ჩანაფიქრს უფრო შეესაბამებოდა, ვიდრე ლიტერატურულად სწორი ფორმა ''ფართო'.

უი, ქალბატონი ნინოსი ყოფილა :) მეც იგივე შენიშვნა მქონდა ლიტ.გე-ზე მსხვილ ხედთან დაკავშირებით... თან სასტიკად მომხვდა :)

ზევსის დაქალო საყვარელო!
ბურკეს  ის ფინალი პათეტიკურად მოეჩვენა და სწორედ მისი აზრის გათვალისწინებით,  რეგისტრის დასაწევად დავამატე ეფ ფრაზა. უფრო სწორად,  დასაწყისის მეორე სტრიქონი გადმოვიტანე ფინალში. თქვენი შენიშვნის მერე კიდევ კარგად დავუკვირდები,ისევ თავის ადგილზე ხომ არ ''ავსვა''.

მადლობა, ნუცი საყვარელო!
კოცნისსმაილიკი

ლექსში იგნორირებულია ტროპული მეტყველება, მთელი დინამიკა იქმნება მშრალი კადრების  "ხარჯზე". 
მაჭავარიანი გამახსენდა - მას აქვს ამ სახის ლექსების საკმაოდ საინტერესო ვარიანტები, თუნდაც: "კაფეში ჩია შემოდის კაცი".
საინტერესო ლექსია, - მოჭრილი, ლაკონური, ზუსტი ფრაზებით, მინიმალური დანახარჯით მაქსიმალურის მიღწევაზე გათვლილი.
ფინალი - მოწყვეტილი და მჭახე, როგორიც უნდა ქონდეს ასეთ ლექსს, რადგან ფინალისკენ მიდის მკითხველის მთელი ყურადღება,-აქ უფრო ამბავი გვაინტერესებს.
სათაურიც სწორადაა შერჩეული, -ის "ამართლებს" ლექსის ტექნიკას.

მოგიკითხეთ, ნინო ;;)

მეც ასე ვფიქრობ, ანანე ძვირფასო!
თუ ბეჭდურად გამოქვეყნებას გადავწყვეტ. განმარტებას წავშლი. აქ კი იმის გათვალისწინებით დავდე, რომ საიტზე მრავალი ისეთი მკითხველიც შემოდის, რომელმაც შესაძლოა, არ იცოდეს ამ სიტყვის მნიშვნელობა და დაიბნეს. ვერ მიხვდეს, რატომ აქვს ლექსს ასეთი დისკრეტული ფორმა.

ჩემი აზრით სათაურს არ უნდა სჭირდებოდეს განმარტება. სათაურმა უნდა მოანდომოს მკითხველს რომ წაიკითხოს. ამას ვამბობ ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე.

ლამაზად დახატული  ჭკუის დაკარგვამდე შეყვარებული ქალის პორტრეტი!

არ მომწონს

კარგია :)

ლამაზია +

+

მინი ლექსი პიესა , კარგი ფინალით.

მოულოდნელი ფინალი :)

5

თითქოს ხედავ, ამას ყველაფერს, ფანჯრიდან :)