თითქოს, სულ მარტივად: მიყვარხარ... ვამბობ, თან მზერასაც აღარ ვხრი, შენ ასეთს თვალებით მინახავ, ვართ ორნი და ირგვლივ არავინ არაა. ნიავმა იურჩა, ტუჩებზე სიტყვები შეხებით გამხადა და ბაღში სიჩუმეს, ფოთლებზე არწევენ ხეები. კადრია საღამო. მზეს შესწყდა ზედ გულთან ყვითელი საკინძე, სიმორცხვე, სიწითლედ შეერწყა ღრუბლებს და დაისზე აკინძეს მსუბუქად სხეული ჩიტებმა, ზეცაზე ხატავენ მარაოს, უყურებ, აფრენა გინდება და ფიქრობ არცაა ამაო ოცნება, როდესაც სიმშვიდეს ბავშვივით ჩავკიდეთ ხელები, გრძნობებს კი აცვიათ სიშიშვლე, ერთმანეთს ვერაფრით ველევით. როცა, სულ მარტივად იხრები ჩემსკენ და ჩურჩულებ: მიყვარხარ... მე ვამბობ არაფერს, მიხდება ასე და... სიყვარულს ვინახავ.
ვართ ორნი და ირგვლივ არავინ არაა. ნიავმა იურჩა, ტუჩებზე სიტყვები შეხებით გამხადა და ბაღში სიჩუმეს, ფოთლებზე არწევენ ხეები. კადრია საღამო. მზეს შესწყდა ზედ გულთან ყვითელი საკინძე, სიმორცხვე, სიწითლედ შეერწყა ღრუბლებს და დაისზე აკინძეს უზომოდ მომეწონა...5555555555555555555 უნიჭიერესო, პატარა კუდრაჭა...:–*
ვართ ორნი და ირგვლივ არავინ არაა. ნიავმა იურჩა, ტუჩებზე სიტყვები შეხებით გამხადა და ბაღში სიჩუმეს, ფოთლებზე არწევენ ხეები. კადრია საღამო. მზეს შესწყდა ზედ გულთან ყვითელი საკინძე, სიმორცხვე, სიწითლედ შეერწყა ღრუბლებს და დაისზე აკინძეს უზომოდ მომეწონა...5555555555555555555 უნიჭიერესო, პატარა კუდრაჭა...:–*
მიმუ,მეც დაგიწერე ლექსი დღეს...მეტროში(ჰო,მე ჯერ ისევ მეტროთი დავდივარ,მი) იცი როგორი გათიშული ვარ მაგ დროს,ხელში მობილური მიჭირავს და ალბათ, რავიცი,ვბუტბუტებ კიდეც და ხალხი გაოგნებული იყურება,მაგრამ საერთოდ ვერ ვხედავ ვერავის,საერთოდ...ბოლოს ეს ხმა მაფხიზლებს: "ვარკეთილი-ბოლო გაჩერება".მერე ავრბივარ კომპთან და გადამაქვს,მერე ვიხედები აივნიდან...მიყვარს ეს ზაფხულის ბოლვა...ეზოში ხალხი...მე არ მიყვარს ხალხთან...ყურება მიყვარს...მერე ვიძინებ,შენ ღამით მირეკავ,სულ ვიცი როდის დამირეკავ და მაგ დროს ღრმად არ მძინავს.მე გეუბნები,რომ თვალებზე გკოცნი..შენ კრუტუნებ ფისოსავით..რა მაგარი სახელი დაგარქვი,მი...- ფისო!
მაგრამ შენ ერთი ფერი გაქვს,თეთრი ხარ და ვერასოდეს შეგადარებდი სხვა ფერის კნუტებს:)
მიყვარხარ,მი!
მიმუ,მეც დაგიწერე ლექსი დღეს...მეტროში(ჰო,მე ჯერ ისევ მეტროთი დავდივარ,მი) იცი როგორი გათიშული ვარ მაგ დროს,ხელში მობილური მიჭირავს და ალბათ, რავიცი,ვბუტბუტებ კიდეც და ხალხი გაოგნებული იყურება,მაგრამ საერთოდ ვერ ვხედავ ვერავის,საერთოდ...ბოლოს ეს ხმა მაფხიზლებს: "ვარკეთილი-ბოლო გაჩერება".მერე ავრბივარ კომპთან და გადამაქვს,მერე ვიხედები აივნიდან...მიყვარს ეს ზაფხულის ბოლვა...ეზოში ხალხი...მე არ მიყვარს ხალხთან...ყურება მიყვარს...მერე ვიძინებ,შენ ღამით მირეკავ,სულ ვიცი როდის დამირეკავ და მაგ დროს ღრმად არ მძინავს.მე გეუბნები,რომ თვალებზე გკოცნი..შენ კრუტუნებ ფისოსავით..რა მაგარი სახელი დაგარქვი,მი...- ფისო!
მაგრამ შენ ერთი ფერი გაქვს,თეთრი ხარ და ვერასოდეს შეგადარებდი სხვა ფერის კნუტებს:)
