სოფლის ბოლოში, ხმამდუმარი,
ბერი ტაძარი
თვლემს და გულფრესკებშემოძარცვულ
ტკივილებს ნაღვლობს,
გახსოვს, იმ ზაფხულს გახოტრილი
ჭალის ხედები,
მზე დასწოლოდა ჰორიზონტთან
კუზიან მაღლობს,
ვთიბეთ და ვთიბეთ აფოფრილი
ძნები გუნდებად,
შუადღეს ედო ალხი ივლისის.
გაითიბება ჩვენი წლებიც,
წავლენ ნისლებად,
ხვალ კი, რა გველის, მამავ,
ვინ იცის?!
უცნაურია, ამ ცხოვრების
კუპრის ნახარშში,
როგორ გვეზრდება ეკლებივით
არსობის შიში,
მამა, რამდენჯერ გამიჭირდა
ამ ცივ ქალაქში,
ამ ყრუ ბეტონით გადატიხრულ
საკნების ჩრდილში.
იქნებ უბრალო, სულ უბრალო
წმინდა რამეა,
ასე აზარტით რომ დავეძებთ
სიზმრად თუ ცხადში,
გრანელის ცრემლი ყველა ცრემლზე
უფრო მწარეა,
როცა გარდაცვლილ ტაძარზე ფიქრს
დავიწყებ მაშინ.
...მამა, ანბანიც ვერ გავუგე
მე ამ ცხოვრებას...
                                        1982წელი