ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ბუციტა
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
20 ოქტომბერი, 2010


მე... შენ და დაკეტილი სამება...

...რომელიღაც საათი...
რომელიღაც აუდიტორია.....
-როდის გაგვიშვებს?-წუწუნებს ხატია რომელსაც დაბლა,ცხრა სართულით ქვემოთ ქმარი ელოდება......
-არ ვიცი-ვეუბნები...მეძინება
ბატონი ზურა ხელფეხჩართული გვიყვება ისტორიას,კაზუსის სტილში.....
ვუსმენ დროის იმ მონაკვეთებში
როცა  არ მეფიქრება შენზე....
ისევ ის აუტანელი სიცარიელე...
დაგკარგე.....
მტკივა როდესაც ვფიქრობ რომ დრო გასულა....
სამი დღე...
მეოთხეც თითქმის და არ მომიკითხე.....
მე ხომ გამუდმებით ვითვლი უშენობის წუთებსაც.....
შენთან ყოფნა არასოდეს მეყოფა...
არ მინდა დამიმთავრდე.....
დილიდან მაბოდებს შენზე.....
-გაგვიშვა-ეს მომენტი გამომეპარა აშკარად......
ნაკლები ხალხი ქუჩაში....
ნაკლები ხმაური.....
კანდელაკი.....
ტაშკენტი....
მე ....
ნათია, ჩემზე დაღლილი,ვუყვები ათას სისულელეს მინდა დატვირთული სამუშაო დღის შემდეგ გავახალისო....
გამომდის....
,,ეზოში დიდი ძაღლია''-წარწერა კარებზე და ჩვენ შევდივართ ამ ეზოში......
ტელეფონი მირეკავს.......
შენ მირეკავ....
თითქოს ბუნებრივად....
-ხო გიო-როდესაც გპასუხობ ვერ ვგრძნობ რას მოქმედებს ჩემი სხეული............
და უცებ შეიძლება აღმოვაჩინო  რომ თავდაყირა ვდგევარ.....
-რას შვრები ჩემო კარგო,სად ხარ?-როგორ მიყვარს შენი ხმა....სულ რომ მენატრება....ზარიდან ზარამდე....
-არაფერს დავიღალე ...ეხლა მოვედი ლექციებიდან
როგორ მინდა ერთხელ მაინც დაიმახსოვრო რას ვაკეთებ ....რა გავაკეთე
მნიშვნელობა ქონდეს შენთვის......
-სადა ხარ?
-შენ რას შვრები?-არ ვიმჩნევ შენს შეკითხვას ....
-მომისმინე შეგიძლია რომ მნახო?შენი ნახვა მინდა....
-კი-ისე ბუნებრივად...-მაგრამ არ მიშვებენ არსად...
მარტივად.....
-მე მოვალ შენთან..აუცილებლად..
მერე გიხსნი როგორ მოხვიდე ჩემამდე....
-კარგი ამოვალ..დაგირეკავ კიდევ-მეუბნები მაგრამ მაინც არ მჯერა რომ დღეს გნახავ...თბილისში გნახავ....
ვარ გაოგნებული....
-რა უნდოდა ?-მეკითხება ნათია კარტოფილით ხელში ..ჯერ არ იცის რომ მე უკვე აღარ მშია...აღარც მეძინება.....
-უნდა რომ მნახოს...ნათ გესმის მოუნდა რომ მნახოს თავისით მე არასოდეს მითხოვია....-ვყვირი მე
-სად უნდა გნახოს გაგიჟდი?-ეღიმება ნათიას და მე ვიცი უკვე რომ შენ გნახავ....
.........ერთი პირობით...
-არსად გაყვები,აქ იყავით და არ ეტყვი რომ მარტოები ვართ.....ათ წუთში შემოხვალ...
ვპირდები....
შენ მირეკავ....
გპასუხობ...
მირეკავ ..
ისევ და ისევ...
ქუჩაში გამოვდივაღ...
ვიცი სადღაც აქვე ხარ...
ორ წუთში შენთან ვიქნები......
ნეტავ როგორი ხარ საჭესთან......
მირეკავ ისევ....
-მანდ იყავი.... მოვალ, მივხვდი...................
გხედავ....
გადმოდიხარ....
უაზრობამდე მიხარია რომ მარტო ხარ....
გულში მიკრავ...
არ მყოფნის და კიდევ გეკვრები....
-დაჯექი-მეუბნები შენ ისევ მოციმციმე თვალებით....კარებს მიღებ....
-სკამი გამისწორე-
პირობა.....
ვენდობი საკუთარ თავს...
ან იქნებ შენ უფრო.....
კარებს მიკეტავ....
-აღარც დაგაბრუნებ სახლში-ამბობ და ვგრძნობ რომ ხმამაღლა ნაფიქრი გამოგივიდა....
გამაჟრჟოლა....
-კი როგორ არა-გიყურებ ღიმილით...
შენ სერიოზული
-რა სისულელეა-ჩამომდის ცრემლები....ვერ ამჩნევ....
სიჩუმე....
მეშინია....
-სად მივდივართ გიო?-გეკითხები ისე უბრალოდ
-სადმე-გეღიმება მე რომ ვგიჟდები იმ ღიმილით.....სადაც გინდა.....
ხელით გეფერები სახეზე......
შენ კი ჩემი ხელი ჩამოგაქვს ტუჩებთან
მკოცნი....
-ნუ მკოცნი ჭუჭყიანი მაქვს-გეუბნები ბავშვურად...
-დაგებანა მერე- გეცინება
-დამაცადე ?ამ წამს მოვედი სახლში და ამიკელი...
-მინდოდა შენი ნახვა...
-მეეც-ვჩურჩულებ
ისევ არ მტოვებს  განცდა.........
ჩვენი ყოველი შეხვედრისას მგონია რომ წინა დღეს მაგრად ჩამიკარი გულში და ეს მისი მეორე დღეა..........
აჩერებ ყველა შუქნიშანთან.....
-გინდა თბილისი ვნახოთ ზემოდან?მეკითხები შენ....
-არა-რატომ გეუბნები თვითონ არ ვიცი....-არ შეიძლება-ვუმეტებ ისევ...
-რატომ?
-გვიანია....
-მერე რა ..ჩემთან ხარ...
-არ შეიძლება ხომ იცი....შენ ხომ ჩემი ჭკვიანი ბიჭი ხარ...
ვიტირებდი ეხლა....
გენდობი..
მაგრამ არ ვიცი თუ გიყვარვარ....
ამიტომ არ შემიძლია.....
ამიტომ მეშინია რაღაც ამოუცნობის....
შენ ვერც კი გიხსნი.....
-გეშინია?-მეკითხები შენ...
-ხო........
-ჩემი გეშინია?
-ხო-ბოლომდე გულწრფელად....
-ეხლავე ამ წამს წაგიყვან სახლში...არსად არ წავალთ...
- როგორ არ მენდობი.ესეთს მიცნობ?
-არ გამაცანი შენი თავი ისეთი როგორიც ხარ...
-როგორ...
-არ შემომიშვი შენს ცხოვრებაში....
გიხარია ამას რომ გეუბნები....
-სამებაში წავიდეთ-გეუბნები მოულოდნელად და არ მახსენდება რომ ღამის 11ზე სამება დაკეტილია უკვე...
არც შენ გახსენდება...
გეღიმება
ჩემი საყვარელი ღიმილით
-წავიდეთ....
შესასვლელთან
ცრემლები ჩამომდის უკვე...ჩემი ოცნება..
მე შენ და სამება.....
ეს მომნუსხველი ტაძარი....
გეუბნები...
გიხარია ოცნება რომ ამიხდინე...
-დაკეტილია-განიშნებს დაცვა....
ბავშვები ვართ....
შენ მკოცნი...
როგორც იცი ხოლმე...
შენს  ხელებში ჩემი სახე....
-წავიდეთ....
არასოდეს დამიმთავრდე რა...
ნათია მირეკავს..........
ისევ ათი წუთი მაქვს......






(რომ არ დამეწერა არ შემეძლო)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები