ღიმილ-სევდიანი ამინდია.. მძიმედ ვსუნთქავ, მაგრამ მაინც სუფთა ჰაერს, რომელიც აივნის ღია კარებიდან შემოდის.. მას ხშირად ვხსნი, რათა არ ჩავიხუთო სიმარტოვეში.. ოთახში თეთრი სიჩუმეა, ამ მყუდროებას კი, გარედან შემომავალი მანქანების ბღავილი არღვევს, რომელთა დანიშნულებაა იარონ წინ, გზის ბოლომდე ანუ უსასრულობამდე.. თუმცა გზას ხომ, უსასრულოდ არავინ მიჰყვება.. ალბათ, მხოლოდ გიჟები..
მე სიამუვნებით გავუყვებოდი, რათა მეხილა მისი დასასრული.. გიჟიც ხომ, ჩემი მსგავსია..
ნელ-ნელა მბეზრდება გარედან შემოსული აურზაურის მოსმენა, უხალისოდ ვდგები და ვკეტავ ყველაფერს, ალბათ ამ წუთში სიმარტოვის არ მეშინია... მერე, თეთრ ოთახში ვრთავ ჩემს საყვარელ "კლასიკას", რომელიც ახლანდელ განწყობას ძალიან მოუხდა.. და ვაგრძელებ.. ვცდილობ თითებით მოვქსოვო, ფიქრების აბლაბუდა..
  რა ცუდია, ჩემს ირგვლივ ხალხია და თავს მაინც მარტოდ ვგრძნობ.. იქნებ, ეს ჩემი ბრალია, ან თუნდაც მათი.. ყველას თავისი საზრუნავი აქვს, ყველა თავის გეგმებს აწყობს.. მათაც სტკივათ, მათაც უხარიათ.. მე კი, თავს ზედმეტ ტვირთად ვგრძნობ, ყველაზე მძიმე და ყველაზე გამოუსადეგარ ჯართად.. არც მეტი და არც ნაკლები!..ხშირად მეკითხებიან, როგორ ხარ? ვცდილობ მათთან საუბარს და მაშინ, როცა ვიგრძნობ რომ ისინი ფიქრებით სხვაგან დაფრინავენ, ვჩუმდები.. და ასე იყო რამდენჯერმე, მერე კი უბრალოდ, სურვილიც დამეკარგა იმ ადამიანებთან საუბრის, რომელთაც ჩემთვის კარგი უნდათ, მაგრამ ჩემს სულს ვერ ხდავენ.. ან, არც უნდათ დაინახონ.. ბევრჯერ ყოფილა ისე, რომ ადამიანებში ვეძებდი ხსნას, ისინი საიმედო დასაყრდნობი მეგონან, რომლებიც ბოლომდე მიერთგულებდნენ, მაგრამ ისევ შევცდი.. როცა ტკივილი პიკს მიაღწევდა, მაშინ მახსენდებოდა უფალი, რომლის სიახლოვეს ყოველთვის ვგრძნობ..(არადა, ის ხომ ერთადერთი უნდა იყოს!..) მერე, მივედი ხატების კუთხესთან, თავი დავხარე და ვთქვი: "დავიღალე.."  ვიგრძენი, რომ ჩუმად ვსუნთქავდი, ოღონდ მაშინდელივით სიმძიმეს აღარ ვგრძნობდი, ნელ-ნელა მსუბუქდებოდა არსებობა.. მერე, ვიღებ მრავალზის "ნალოცებ" ლოცვანს, რომელიც დროთა განმავლობაში ხელებში შემომდნარიყო.. ადამიანს რომ შეეხედა, იფიქრებდა ამის პატრონი ნამდვილი მორწმუნეაო, მაგრამ მას არ ეცოდინებოდა ის, რომ მე ამ ფურცლებიდან კი არ ვლოცულობდი, უბრალოდ ლოცვას ვკითხულობდი.. მე ხომ, იშვიათად ვლოცულობ.. ან, ვიცი კი ლოცვა? უფალთან საუბარი სულ სხვაა, აი, მაშინ ნამდვილად შეიგრძნობ ჯვარცმული მაცხოვრის სუნთქვას.. იმ წმინდა სიტყვებს, რომლებიც ლოცვანში წერია, რამდენჯერმე თუ გაუვლია გონებიდან ჩემს გულში(ზოგჯერ, გონებამდეც არ აღწევდა) თუმცა, გამონაკლისებიც ყოფილა და მაშინ მიგრძვნია, ის საოცარი სულიერი სიხარული, რომელიც რამდენიმე წამი გაგრძელებულა.. ვთბებოდი.. თითქოს "ვანათებდი"..
მსგავს განცდას ჩემი გული, მონასტერში უფრო ხშირად განიცდიდა.. მახსოვს, ზოგჯერ ვეღარ ვიტევდი და ცრემლებად მეფანტებოდა ემოციები, მერე სახიდან თბილი თითებით ვიწმენდდი წყალს, წყალს რომელიც იმ წუთში ყველაზე გულრფელად იღვრებოდა თვალებიდან.. ეს იყო მაშინ..
-----------------
მე, ერთი ადამიანი ძალიან მენატრება.. ის მარტო ცხოვრობს.. მას მე ვყავდი, მე კი ის.. დაღლილი ნაბიჯებით ავდიოდი მე-8 სართულზე, გულაჩქარებული, მცივანა ხელებით დავუკაკუნებდი და იქიდან მესმოდა სუსტი, ტკივილიანი ხმა, რომელიც უსაზღვროდ მათბობდა.. მერე, მაგრად ჩავეხუთებოდი და ვივსებოდით ერთმანეთით.. დაღლილობა ნელ-ნელა სიძლიერეში გადადიოდა და მიხაროდა, რადგან ვგრძნობდი, რომ ვივსებოდი მისით..  ეს იყო მაშინ.. მაშინ, როცა ჩემი გული თბილი იყო.. ახლა კი, თითქოს მოთოვა მასში.. მზე მჭირდება, იქნებ გალღვეს.. გადიოდა კვირეები, თვეები და მე არ მივდიოდი მასთან, მიზეზად "არ მცალიას" ვიმიზეზებდი, რომელი სრული სიცრუე იყო!.. იქნებ, დავძლიო ეს, ალბათ უსიყვარულობა(არადა, მე ხომ ის მიყვარს!..(ეს სიყვარულია?!)) და ავიდე მასთან.. ვიცი, მოენატრებოდა ჩემი მიტანილი "თბილი ბულკები" რომლებიც, ძალიან უყვარს.. ერთი სული მაქვს, როდის ვეტყვი: "რუსიკო ბებო, იცი როგორ მომენატრე?" მერე, ისევ ჩავიკრავ გულში და ისევ ავივსები მისით.. რა ცოტაა საჭირო იმისთვის, რომ ადამიანს გავულამაზოთ ერთი დღის, რამოდენიმე საათი.. ვიცი, რომ მელის და მიხარია, რადგან ალბათ ის ერთადერთია, რომელიც მოელის ჩემს სევდიან თვალებს..