"მასწ. მასწ. უდეპეშეთ რა ცოცხალი რომ ხართ..."
  (ფილმიდან "არაჩვეულებრივი გამოფენა")

  გიგზავნით წერილს, ცოცხალი ვარ
  და ოდნავ ვტოკავ,
  ვერხვის ტოტივით, ან ბუჩქივით
  მწიფე მოცხარის.
  ზოგჯერ მოშვებულს ვტოვებ ხოლმე
  ცივი წყლის ონკანს
  და შინ მისვლისას მხვდება სახლში
  ერთი "დომხალი"...
  არ ვიბეჭდები, არ ვეკვრები
  ქუჩებს აფიშად.
  მხოლოდ ქარს ვატან კარგ ამინდთან
  ერთ ცალ მოსაწვევს.
  ჰო, ცოცხალი ვარ, ჩემთვისა ვარ,
  თან არა მიშავს,
  გმადლობთ, არ მინდა, რომ ჩემს გამო
  დარდი მოგაწვეთ...
  განზე გავდექი, საკუთარ თავს
  ნაყენს ვუმზადებ,
  ცოტა სიდინჯის, მეტი განსჯის,
  ბევრი ფიქრების.
  ერთ მშვენიერ დღეს, განწყობა რომ
  მოვა მუზაზე,
  ვფიქრობ, "განსმდგომი შუაკაცის"
  როლში ვიქნები...
  გატყობინებთ, რომ ცოცხალი ვარ
  და ოდნავ ვტოკავ,
  კისერიც უკვე დავამოკლე
  ამპარტავნების.
  არა მგონია, ჩემმა თავმა თავში ქვა
  რომ მკრას,
  და ამიტომაც შინაგან ხმას
  უხმოდ დავნებდი...