ნინო კაბადოკიელი
      წმინდა ნინო

სარწმუნოებას ბევრი ემსხვერპლა,
წმინდანი ნინო მოდგა ჯვრით ხელში,
ჯავახეთს, ურბნისს, ფარავანის ტბასთან,
შემდეგ მცხეთისკენ აიღო გეზი.

და, რა იხილა ქალწულმა ნინომ,
ზღაპრულ მშვენება ორ მდინარესთან,
მეფე-დედოფლის სახეს შეხედა,
უკეთეს ხილვას ვერც ინატრებდა.

ხალხს მიუძღვოდა არმაზისაკენ,
მთას ბუმბერაზი კერპი მშვენოდა,
ერთ ქანდაკებას, ოქროს „გაც“ ერქვა,
მარცხნივ ვერცხლს კიდევ „გაიმ“ ეწოდა.

ცა მოიღრუბლა წირვა-ლოცვის დროს,
ატყდა ძლიერი ჭექა-ქუხილი,
წვიმა და სეტყვა დიოდა ციდან,
სტიქიას მოჰყვა ხალხის წუხილი.

ლეწა და მუსრა ძლიერ სტიქიამ,
სამივე კერპი არმაზის მთაზე,
დამაჯერებლად ხედავდა ხალხი
ქრისტეს ნახელავს, ნათელი ადგეს.

ვაზის ნასხლავ რქით გამართა ჯვარი,
საკუთარ თმების წანაჭრით შეჰკრა,
ხალხში ნერგავდა ქრისტიანობას,
ადამიანის გულებში რწმენას.

მან უმკურნალა უშვილო ცოლ-ქმარს,
რომელთაც მალე შვილი შესძინათ,
ამის მნახველმა უამრავ ხალხმა,
ქრისტიანობას სიტყვა შეჰფიცა.

უკურნებელი ერთი ყმაწვილი,
ლოცვა-კურთხევის მადლით განკურნა,
მეფე მირიანს ქრისტიანობის
სურვილი ჰქონდა თურმე მალულად.

წმინდანი ნინოს ქრისტიანობას,
დედოფალ ნანა მრისხანედ გმობდა,
გავიდა ხანი ჩაწვა ლოგინად,
ჯვარსასვენებელ ადგილზე მოხვდა...

ხელი შეახო ნინომ დედოფალს,
თავსა, ფეხსა და მხრებზე ჯვარს დასწერს,
ნანა წამოდგა იწამა ქრისტე,
დიდება უძღვნა, დიდებულ მფარველს.

მირიან მეფეს ნადირობის ჟამს,
გზა აებნია, დაბნელდა ირგვლივ,
ევედრა არმაზსს, „გაცსა“ და „გაიმს“,
მაგრამ ამაოდ, ჩამოწვა ნისლი.

ბოლოს მიმართა ნინოს სარწმუნოს,
ღმერთო! მიხსენი ვიწამებ შენს რჯულს,
ჯვარსაც ავღმართავ შენს სადიდებლად,
სამარადჟამოდ შეგწირავ ჩემს გულს.

გაიხსანა ცა და განათდა ირგვლივ,
მეფე ცხენიდან უცებ ჩამოხტა,
აღაპყრო ხელნი ღმერთს შეჰღაღადა,
გაოცებისგან ესღა აღმოხდა:

„შენა ხარ ღმერთი ყოველთა ზედა,
ღმერთთა უფალი, უფალთა ზედა“
მეფემ დაიწყო ტაძრის შენება,
„სვეტი-ცხოველი აღაგო მზეთა“.

წმინდანმა ნინომ მონათლა მეფე
და დედოფალი ნანა ქართვლისა,
ეპისკოპოსმა და მლოცველებმა,
მეფის წულები ნათლეს ამ დღითა.

ბოდბის მონასტერს რწმენით შესთხოვენ,
განმანათლებელს, მართლმადიდებელს,
ვაზის ჯვრით ხელში დგას წმინდა ნინო,
საუკუნენი განადიდებენ.