ცრემლი უგარავდა სახეს,მტვერს რეცხდა სისხლით,ცეცხლით ანთებდა სიმებს,სქელი ჩრდილივით ეფარებოდა დასიცხულ ქუჩებს...მგეროდა ბრმა მიხა,ტიროდა გულაგზნებული ვიოლინო...ათრთოლებული სიმები ჩაკვროდა დანაცრებულ თითებს...მელოდიას მძივებად დაეკიდა ცრემლი...-მიხაააა,-ხახაგამშრალი ,ლეკვივით ატირდა უკუნ გამეში მთვარე...