სიზმრად ვნახე სიყვარულის სიკვდილი,
კუბოდ იწვა, ფერი ედო მკვდარების,
დაერიგათ უსასყიდლოდ სირცხვილი
და იმედიც გადარჩენის მხარების.

გაოცება ხალხის სახეს ეკვეთა,
ტირილებმა ცვალა საღი მხნეობა,
მწუხარების ზარისაა შეკვეთა,
გაიმართა ბოროტების ღრეობა.

სიძულვილი იცინოდა კუთხეში..
მომავალი მეფის ტახტი გარეცხეს,
(შიში ტეხდა იმ დროს ყველას მუხლებში)
მისი წილი ბორკილები დალეწეს.

უკლებელად დავესწარით დაკრძალვას,
ჩვენი ხელით ვაცილებდით ფიალით.
მერე უწყებ მოფერებას და კრძალვას,
როცა ხვდები უკვე არის გვიანი.

მოსაკლავად გამეტება ძნელია,
ნაფიქრალის ფინალია ქმედობა,
ხალხი მხოლოდ თავის თავის მტერია..
ვინ არგუნა მას ასეთი ბედობა?!

ხალხმა იქმნა სიყვარულის სიკვდილი
და სიძულვილს უსახსოვრა ხარება,
დაერიგათ უსასყიდლოდ სირცხვილი,
იმედების აიკრძალა ტარება.