ლანდად ძლივს მოსჩანს პირველი გორა,
ამაოდ ებრძვის მგონი ახლა მეორეც სივრცეს,
მესამე თითქოს შერევია უკვე ნაცრისფერს,
შთანთქმულა სრულად.
ნისლით შექმნილი მისტიური უსასრულობა,
ჯვარით შემკული პირველი მთის მაღალი წვერი,
ბუნების სახის მგლოვიარე უსახურობა,
ქარით აშლილი და აწეწილი ყინვის თმა-წვერი.
ისევ ბეთანია.
ისევ ზამთარი.
თითქოს მეძახიან...
თითქოს ტრადიცია იქმნება რაღაც,
კვლავ იანვარი.
ღამდება.
ღამდება, მაგრამ
საიდან  მოქრის უმეტესი სუსხით სიბნელე?
გვჭირდება?
მართლა?
--ამ კითხვებზე თუ ვუპასუხებ
ვფიქრობ, რომ არა.
თუმცა, თუმცა რატომაც არა.
............................................................................
ბნელა.
ორ საათში ინათებს კიდეც,
ირიჟრაჟებს,
კელიაში ვარ.
მიჭირს დუმილი.
ვსაუბრობ ცეცხლთან.
ვსაუბრობ და...
ბრაზდება, ქრება,
(ალბათ მოშივდა)
ვაწვდი ულუფას,
ვაწვდი შეშას,
ერთად, ნედლს ხმელთან.
ისევ ხალისობს,
ისევ მღერის,
ისევ ვსაუბრობთ,
კმაყოფილებით აცმაცუნებს მხურვალე ენებს,
გემრიელია ულუფა, იცის.
მუცელზე ისვამს ალისფერ ხელებს
და უსაყვარლეს ბუბუნა ენით
იძახის „იფ-იფ“-ს


                                                                                9 იანვარი, 2010 წელი
                                                                                        ბეთანია