გამოუშვი პეპლები, შენი ვნებადამშეული სხეულიდან...

ახლა, ის დროა, ღამე რომ იძინებს – დღის გასაყარზე
და ვარსკვლავები სახლში წასვლის პალტოს იცვამენ...

დახიე დრო კედლის კალენდებზე,
დახიე და ნაკუწებად ქცეული ქაღალდების
თოვა მოუწყვე ბავშვობამონატრებულ შენივე თავს...

დუმილად იქეცი,
დუმილად რომლის ენაც მარტო შენ და ღმერთმა თუ იცით,
ჰო, სწორედ ღმერთმა,
და არა ჰქმნა თავისა ჩემისაგან კერპი ამაოსა ზედა,
იწამე მამისა ძისა და სულიწმინდისა,
და არა იმისა რასაც თვალნი ხედავენ და ხელნი ეხებიან...


გამოირეცხე ჩემი კვალი შენიდან
და წყალს გაატანე,
როგორც სიზმარი რომელიც,
არ ღირდა გენახა თვალებგახელილს...

როგორც სიზმრიდან გამოყოლილი შიში,
რომელიც სულის აფორიაქებულ კუთხეებამდე არ მიუშვი
და განუწყვეტლივ უმეორებდი თავს:
ეს მხოლოდ ქვეცნობიერიდანაა!
სიზმარი ქვეცნობიერიდანააა!
სიზმარი ეშმაკისეულია!...

იბრძოლე სიზმრებზე –
რომლებშიც მხედავ,
იბრძოლე ქვეცნობიერთან,
რომელსაც შენს ხილვებში მოვყავარ..
იბრძოლე ჩემს წინააღმდეგ!

და დუმილით გაუმხილე ღმერთს –
– საიდუმლო, რომ გამომიგონე,
რომ იმაზე მეტად გიჟი ხარ, ვიდრე გქვია.
და რომ არასოდეს არათუ გინახივარ
არც კი გსმენია,
რომ სადღაც სიზმრებს მიღმა სამყაროში
შეიძლებოდა ვყოფილიყავი...

დახოცე შენი სულის
უჩემობამოშიებული ღამის პეპლები,
ან შენივე სულის აბლაბუდებში მობინადრე ობობას შეატოვე...

და ვიდრე ქვეყნის აღსასრულამდე...