მიყვები ზამთრების რიტუალს, ეგრეა, ხვალ შობა თენდება,
იანვრის რიგებში ჩადექი, სუსხებით დაბეგვილ ნესტოებს,
ეტყობათ წითელი დაღები… იქვეა, იქვეა შემდეგი
თებერვლის სადგური, იგივე გუგებში გახსნილი ექსტაზი.

და მაგ თვის ოცდაშვიდს მიუსწრებ, მიატან და ისიც ვითომდა
გელის და გეჩვევა, როგორაც დედები და ბოლო ინსულტი,
ეგ დრო ხომ ის არის, როდესაც მდინარე ლიფსიტებს ჩაითრევს,
ან ულტიმატუმებს უყენებს ზერელედ, აბუჩად, ან სულაც

განახებს დაკარგულ მიწებს და მიწები, ა, თიხანარევი
ორთქლდება, მსგავსია, წააგავს დუღილით ოხშივრის მათარას,
მერე და ღრუბელიც ღამეებ ნათევი მდედრივით ამთქნარებს..
ღრუბელი, რომელიც ბერწია უნდა, რომ ფიფქები დაყაროს…..

განიცდი (ნაცრისფერ ამინდებს, ზამთრებს და ბაგებს და ბეღელებს),
რომ ყველა მათგანში დაკარგე, თუმცაღა ტირის და პირმშოა,
ეძებე, ირაკლი, ეძებე, იქნება დილისთვის ეღირსო,
წუხელ შენს ხელებში ეძინა, შენ კიდე ნახვაც ვერ მოასწრე…..

შეეშვი მიწებს და ღრუბლებსაც, ამინდებს, მარტოდენ კარები
შეაღე აივნის, ისუნთქე, იგრძენი, მოღეღილ ძუძუებს,
რომ ასდით რძის გემო – ჯერ კიდევ აღუქმელ გარემოს მარებად,
რომ იგრძნო თებერვლის ექსტაზი, ინსულტი, მდინარე – უძირო.

გადაწყდა: ბაგასთან შეხვედრა. მოდი იქ, ბაგაზე გედავო…..
სანამდე გათენდა, სანამდე სიბნელეს თვალებით მიიჩვევ..
ირაკლი, რა იყო, დაბრავდი?! დახედე ავადმყოფ დედასთან,
როგორ წევს ჩვილი!..