ხანდახან იმდენად მძიმე გეჩვენება ცხოვრება  –
გაშოლტილ მაცხოვარს გგონია დაჯაბნე ჯვრის ზიდვა.
ზოგჯერ კი ისეთი უმწეო ღაბუა ჩიტი ხარ –
იანვრის ყინვებში ნამცეცის ძებნა რომ იზიდავს.

ხდება – ერთ ტკივილად არ გყოფნის – სრულიად სამყარო,
არადა იცი, რომ სამყარო – შენთანაც იომებს...
შენ ძალა არ შეგწევს ეს შავი ღრუბლები გაჰყარო,
ვიღაც კი ნერვებზე ეშმაკურ სურვილებს იოხებს.


რადგანაც ცენტრში დგას დღეს ყველა როლით თუ ნიღაბით,
პრემიერაა და  ჩვენ "ფარსის ბენეფისს" ვთამაშობთ.
ღმერთო აპატიე, ღმერთო მიუტევე მარადის,
თუ ვინმე ცრუა ან შენ სიდიადესთან კამათობს.


და დღეს განტევების ვაცივით, ტყუილად ეწამე,
და მერე ჯვარს ეცვი შენივე ცოდვების მხილებით.
იოკებ წყურვილებს ტკივილზე რომლებსაც ვატარებ,
მე მუხლზე ვდგავარ და ისევ აღსარებას გიყვები...


ნუ გიკვირს, მოჰგავდე მაგ წვერში – ბერსაც უსამშობლოს,
მშობლებს სა–მშობლეთი ხდება რომ  სულ წიხლზე ჰკიდიათ.
კითხვებით იტენი გონებას ყოველ შეღამებას,
პასუხის ძებნაში ნერვები ბითუმად გყიდიან...
...
უბრალოდ, არ ძალმიძს რადგანაც დღეს უკვე სხვაგვარად,
რადგან სამართალიც მტვერწაყრილ სკივრებით დავმარხეთ.
მე გემშვიდობებით, ჰო, სწორედ ასე და ამგვარად,
და ვიწყებ ცხოვრებას, სანამ ცხოვრებასაც წამართმევთ!