საწვავს, როგორც წესი, ქალაქიდან გასვლისას ვიმატებდი. გზა იქით მქონდა და ქალაქში ხეტიალსაც ვარიდებდი თავს. გასასვლელი გზის ახლოს, ერთადერთი ბენზინგასამართი იყო, რომელიც გამსვლელებსაც ემსახურებოდა და შემსვლელებსაც.  შემსვლელები შემხვედრი ავტოების ნაკადს უნდა დალოდებოდნენ, ზურგს უკან მოგროვილთა ჭყვიტინი მოესმინათ და ისე შესულიყვნენ სადგურზე. უფრო ამიტომაც  ვამჯობინებდი საწვავის ჩამატებას გასვლისას, ჭყვიტინი თუ შესაძლო საფრთხე თავიდან რომ ამეცილებინა.  სადგურის მწვანეფორმიან-ყვითელზოლებიანმა თანამშრომლებმა რამდენჯერმე  მითხრეს შეწუხებული გამომეტყველებით, - შენი მანქანის ავზი მეორე მხარესაა, შლანგი ვერ სწვდება  და სხვა დროს მეორე მხრიდან შემოდიო.

მათი თხოვნა ერთხელაც ყურად ვიღე და ბენზინგასამართ სადგურზე ქალაქში შესვლისას შევგორდი. ოცდამეოთხე მოდელის რუხი, აქა-იქ განაფითხნი ,,ვოლგა” იტვირთებოდა. ქალაქის მხრიდან შემოსულიყო. ავზი საწვავის ჩასასხმელ მხარეს ჰქონდა და, ცხადია, სადგურის თანამშრომლებს მომსახურებისას სირთულეს არაფრით შეუქმნიდა. ჩემი ,,ფიესტა” ,,ვოლგას” ცხვირწინ, მარჯვენა მხრიდან ისე ჩავუყენე, გამოსვლისას ხელი რომ არ შეშლოდა და  თავადაც იოლად შევგორებულიყავი სადგომზე. მოლოდინის რეჟიმში მყოფმა ძრავა გამოვრთე. ,,ვოლგა” რამდენიმე წუთში საჭირო ოდენობის საწვავით შეივსო. სადგურის მწვანეფორმიანმა თანამშრომელმა ,,პისტოლეტი” საკიდარზე ჩამოკიდა, ,,ვოლგის” შუახანს გადაცილებულმა მძღოლმა კი ავზი მოხუფა და ჩასაჯდომად გასწია. ის იყო დაქოქა და ნელ-ნელა შეუდგა სადგომიდან გადმოსვლას, რომ ქალაქის მხრიდან მგზავრებით სავსე 190-ე მოდელის ძველი ,,მერსედესი” შემოვარდა დიდი სისწრაფით, სადგომიდან ჯერ კიდევ არგამოსული ,,ვოლგის” უკან დაამუხრუჭა, მანქანის სადავეები როგორღაც დაიმორჩილა და  გამომავალ ავტოს მოხერხებულად გამოჰყვა უკან. დაქოქვა რაა, განძრევაც კი ვერ მოვასწარი. კოსტიუმიანი, ორმოციოდე წლის  სახეგაუპარსავი კაცი, დიდ გულზე მყოფის თუ ძალიან გაბრაზებულის იერით უსწრაფესად  გადმოვიდა სალონიდან, მანქანას ჩქარი ნაბიჯებით და ბეჭების თამაშ-თამაშით უკნიდან მოუარა და ხუფის მოხდას შეუდგა. ისევ ის მწვანეფორმიანი გამოეგება, რომელმაც რამდენიმე წუთის წინ ,,ვოლგა” ჩატვირთა. ,,მერსედესის” მძღოლი თავაწეული იდგა და ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს ეს-ესაა ოკეანის ზედაპირზე ამოეყვინთოს და ახლა აქეთ-იქით მხოლოდ იმისათვის იყურება, რომ დააზუსტოს - რომელ გრძედსა და განედზე მოხვდა. მის საქციელში მთავარი კი მაინც ის იყო, რომ ამ ზედაპირის ქვემოთ რა ხდებოდა, თითქოს არ იცოდა და არც აინტერესებდა. გული მომივიდა. ვიფიქრე: გადავალ და ვეტყვი ორიოდ სიტყვას არაქართულად, როგორც ერთხელ, პურის გრძელ რიგში, ვიღაც რუსეთელს ვუთხარი საჭირო სამი სიტყვა ქართულად. იმ რუსეთელის დაბნეული და გაოგნებული გამომეტყველება რამ დამავიწყოს  - მიხვდა რაღაც საშინელი და დიდი საფრთხის შემცველი სიტყვები რომ ვუთხარი, მაგრამ თუ რა, ეს ვერ გაეგო ვერაფრით. და რომ ვერ გაარკვია, პასუხის მოცემა გაუჭირდა, - იდგა ჩემ წინ ენაგადაყლაპულივით და რა ეთქვა და მით უმეტეს, რა მოემოქმედა, ამისი არა იცოდა რა. 

  ახლა თავი შევიკავე. ისე სწრაფად მოხდა ყველაფერი, ისე სწრაფად შეუდგნენ საწვავის ჩატვირთვას, პროცესის შეჩერებას მახარაშვილივით მკვლავის გაშლა თუ უშველიდა. ეს ყველაფერი კი, ამად არ ღირდა. ამიტომაც, მოსალოდნელ შეხლა-შემოხლას თუ დავიდარაბას თავდაპირველი სიმშვიდე ვამჯობინე, ფანჯარა ჩამოვწიე, თავი გადავყავი და მწვანეფორმიანებს გავსძახე, - მაგ თქვენს უცხოურ საწვავს მომსახურების იქაური წესი და რიგი თან არ მოჰყოლია-მეთქი. პასუხი არავინ გამცა. სადგომის ორივე მხარეს ორი ახალგაზრდა თანამშრომელი ქუჩური ყაიდის სიზანტით და ჯერ კიდევ ვერ შეძენილი საქმიანი იერით აგრძელებდნენ თავიანთ მარტივ საქმიანობას. ,,მერსედესის” მძღოლი კი კვლავ საბარგულთან იდგა, ისევ მაღლა-მაღლა იყურებოდა და ჩატვირთვის  დასრულებას  ელოდა. ბლომად ჩაისხა. ჯერ დამთავრებულიც კი არ ჰქონდა, როცა ქალაქის მხრიდან მიკროავტობუსი შემოგორდა სადგურის ჩვენ სადგომზე და ,,მერსედესის” პარალელურად დადგა. მძღოლმა ავტობუსი სწრაფი ნაბიჯებით მიატოვა და გაურკვეველი მიმართულებით გაუჩინარდა. პარალელურად-მეთქი, ვთქვი, თორემ ისე გააჩერა, ,,მერსედესს” გასასვლელ გზას უკეტავდა. ალბათ, ესეც მისნაირი იყო, - დაუდევარი, ,,მე ვარ და ჩემი ნაბადი,” მაგრამ ეს მეორე დაუდევარი, ახლა, ღმერთმა მე გამომიგზავნა. ერთი მხრით, ,,მერსედესს” მე ვკეტავდი ჩემი ,,ფიესტით,” მეორე მხრით, - მიკროავტობუსი. ,,მერსედესის” მძღოლმა ჩასხმის პროცედურა მოათავა, მოხუფა, საბარგულს მოუარა და ვითომც აქ არაფერი, საჭეს მიუჯდა. ალბათ ,,მერსედესის” მესაჭის რანგში უფრო ეადვილებოდა სიტუაციაში გარკვევა. ცნობისმოყვარეობამ, მოვლენების დაჩქარებულად განვითარების ხილვის სურვილმა ზომაზე მეტად ამიტანა, - მაინტერესებდა აწი რას მოიმოქმედებდა. ვიდრე დაქოქავდა,  ახალთახალი შავი ,,ჯიპი” მიადგა უკნიდან და საბარგულთან სულ ახლოს მიუყენა მანქანა. ,,მერსედესი” ძველი ავტომობილებისათვის დამახასიათებელი ტორტმანით შეინძრა, - მივხვდი დაიქოქა. მძღოლმა საქარე მინა შიგა მხრიდან სწრაფი მოძრაობებით გაწმინდა, მერე ვითომც არაფერი სცოდნოდეს, წინ გამოიხედა და სიტუაციის შეფასებას შეუდგა; შემდეგ სალონის სარკეში ჩაიხედა, საიდანაც, წესით, შავი ,,ჯიპი” უნდა დაენახა. ვინ იცის, თუ რა გაიფიქრა, ისე კი არჩევანი ,,ფიესტის” უკან დახევაზე გააკეთა. ამჯერად ჩემკენ გამოიხედა და მარჯვენა ხელის მტევნის ზურგისმიერი მოძრაობით მანიშნა, - უკან დაიხიეო. ვერ ვიტყვი, თხოვნა იყო ეს თუ მოთხოვნა. ძრავაგამორთული ,,ფიესტის" საჭესთან მჯდომს ხელები მუხლებზე მეწყო. უკან დახევის თხოვნისა თუ მოთხოვნის შემდეგ ხელები საჭის ზედა ნაწილზე გადავიტანე, ტანიც და სახეც ოდნავ წინ გადავწიე და ახლად გამომცხვარ მთხოვნელს გაოცებულის იერით მივაშტერდი. ისევ გამიმეორა ხელის მოძრაობა - უკან დაიხიეო! ალბათ, ჩემი თავდაპირველი გაოცება ვერ აღიქვა სათანადოდ. პოზა არ შემიცვლია, მხოლოდ სიმძაფრე შევმატე წინანდელ გაოცებას და რაო-რაოს გამომეტყველებით კიდევ ერთხელ მივაშტერდი. ისევ გამომიქნია ხელის მტევანი უკან დახევის ნიშნად, მაგრამ იგი უკვე ხელის ჩაქნევას უფრო ჰგავდა. ,,ჯიპმა” სიგნალი მისცა, - გადი თუ გადიხარო. ალბათ, ურიგოდ მომსახურების მორიგი მსურველი თუ იყო. ,,მერსედესის” მძღოლმა ავტოს კარი გააღო, სალონიდან სანახევროდ გადაიხარა, თავი უკან მიაბრუნა, ,,ჯიპის” პატრონს  გახედა და ხელის მოძრაობით ანიშნა, - იქნებ გამატაროო. ,,ჯიპი” დამორჩილდა და მანქანა უკან დახია. ,,მერსედესი” უკუსვლით კვალდაკვალ მიჰყვა. მანქანა დავქოქე და სადგომზე ნელი სვლით შევგორდი. საწვავის ჩამომსხმელებს მშვიდად მივესალმე, საჭირო თანხა მივაწოდე და საწვავის მარკა დავუსახელე;  თან დავაყოლე - ,,პისტოლეტი” ისე ამოიღეთ, არ გადმოღვაროთ-მეთქი. კი ბატონოო - იყო პასუხი. ,,პისტოლეტი” ამოიღო, თავად მოხუფა და გზა მშვიდობისა მისურვა. მადლობა გადავუხადე და მანქანა დავძარი. უკან დახეული ,,ჯიპი” მარცხენა მხარეს იდგა და სადგომიდან ჩემ გასვლას ელოდა, ,,მერსედესი” კი აღარსად იყო. გზატკეცილზე გასვლის წინ, აქეთ-იქით გავიხედ-გამოვიხედე, მერე კი, საქარე მინის შიგა სარკიდან ბენზინგასამართი სადგურის ტერიტორიასაც მოვავლე თვალი - ,,ჯიპი” სადგომზე შედიოდა, მიკროავტობუსი კი ისევ ისე იდგა.