იცით როგორ მენატრება დედა,
ყვავილივით სათუთი და სანდო,
მოფერებით გამიქარვოს სევდა,
მოფერებით გავუქარვო დარდი.

ისევ თავზე გადამისვას ხელი,
გზად მიმავალს დამადევნოს ლოცვა,
მენატრება ჩემი სიყრმის მცველი,
მენატრება მის კალთაში ცოცვა,

მის უბეში უშფოთველი თვლემა,
მისი ხელით დაკემსილი წინდა,
მაპატიე ტკივილი და გვემა,
თუკი რამე გაწყენინე წმინდანს.

მენატრება შემოკეცვა საბნის,
შუბლზე კოცნით გაზომილი სიცხე,
რას დააკლებს ჩემ ლექსს დრო და ხანი,
შენი ცრემლი აიაზმად ვიცხე.

თუკი ჩემში ღვთიურია რამე,
მაშინ შენში ღვთისმშობელსაც ვხედავ
და შენს მხრებზე ჩამოშლილი ღამე
ჩემი ბედის ვარსკვლავს გამოჭედავს.