მოოიცა ჯერ მუსიკა არ ჩართო არ დაწყებულა ჩემი სისულელე  ჯერ მინდა გითხრა რომ ეს ნაწერი არ იქნება დაგეგმვით დაწერილი რასაც კი გავიფიქრებ პირდაპირ დავწერ და წინასწარ არაფერს არ დავგეგმავ. ნაწარმოებში მოქმედი პირები არ არიან რეალურები და რეალობასთან ყოველი დამთხვევა უბრალოდ შემთხვევითობაა.  ჩართე მუსიკა ვიწყებ!!!!

–ელე ელეე გამოფხიზლდი არ მისმენდი გოგოოო!!! რა გჭირს ჩვენი გამოსვლაა.
–ვიცი თემ ვიცი მეშინია. ჩამეხუტე.
–ხო კარგი ეგ თუ დაგაწყნარებს.
–მაინც მეშინია.
–თქვენი ჯერია ბავშვებო. აბა წარმატებები!
ორივემ ღრმად შეისუნთქა და ნაბიჯი სცენისაკენ გადადგეს
–თეემ!
–რა გინდა ეხლა მაინც?!
–მოვეწონეთ ჟიურის?
–მერავიცი გოგო ჯერ ვიცეკვოთ.
–ხო კარგი კარგი.
–მოემზადე ეხლა დაიწყება.
მუსიკაც ჩაირთო. თვალები ერთმანეთს ძლიერად გაუყარეს ისე რომ ვერაფერი ჩადგებოდა მათ შუა. მათი ყოველი მოძრაობაც სწორედ ერთმანეთზე გადაბმული და მტკიცე იყო. ჩვეულებრივი ადამიანები მხოლოდ აღფრთოვანებულები შესცქეროდნენ. მე კი რაღაც სევდა მომაწვა, მათში რაღაც ძლიერ კავშირს ვხედავდი ისეთს როგორიც მე არ განმეცადა. ეს სწორედ კიდევ ერთი ისეთი დღე იყო როდესაც მე შევძლებდი რომ ყოველივე  ცუდი ოდესღაც მომხდარი გადამევიწყებინა
ცეკვა დამთავრდა.
–თემ მოეწონათ!
–კი მოეწონათ. მოეწონათ
–ნეტავ ვხედავდე.
–არაუშავს დასანახი არაფერი რაც მთავარია ხომ გესმის. ხოდა მე როგორც ყოველთვის შენი თვალები ვიქნები.
–ხომ არ მიმატოვებ? არ მინდა თვალები კიდევ დავკარგო. თვა თვალ.ე.ბი  და შენ
მე ხომ მეტი არაფერი გამაჩნია
სცენიდან უკვე გასულები იყვნენ, მაგრამ ფეხზე წამომდგარი ხალხის ტაში არ ჩერდებოდა. 
–თემ ჩამეხუტე.
ჩაეხუტა, ნიკაპი შუბლზე მიადო. ელე მის სუნთქვას გრძნობდა.
ასე იდგნენ სანამ ზურგში ცივმა სუსხიანმა  ქარმა არ დაუბერათ.
ეს სიცივე თითქის სასიამოვნოცკი იყო.
ნელი ნაბიჯით განაგრძეს გზა სახლისაკენ. მათი სახლიც მათ ჰგავდა. პატარა თუმცა დიდი გულით.