მამა-პაპის კერა გაყიდულია.  ჩანთა  ჩალაგებულია.....                                                                                                                                                        მეგობრებმა, მეზობლებმა ხელი დაუქნიეს.....ოჯახის წევრებმა და ნათესავებმა? ეჰ,.....მათაც.....ოღონდ საგვარეულო სასაფლაოდან... (რას იზამ... ხანდახან ასეც ხდება)...

ახლა ირლანდიაში გააგრძელებს ცხოვრებას...უკეთეს ცხოვრებას...( ამის იმედი აქვს)..

ერთი კვირაც მიილია უცხო ქვეყანაში...მაგრამ, ერთი რაღაც უკვირს ძალიან.....…რა და...ხომ სულ მარტო ჩამოვიდა...ყველა (ახლობელი ადამიანი) სამშობლოში დატოვა (ზოგი მიწაში, ზოგი მიწის ზევით), მაინც ისეთი შეგრძნება აქვს რომ მარტო არ არის და მის სულში ვიღაც ჩუმათ დადის...რომელიც ერთი წამითაც არ ტოვებს...

ერთი წელიც გავიდა...ის ვიღაცა კვლავ არ შორდება, ოღონდ ადრე თუ ჩუმად დადიოდა..ეხლა მოურიდებლად დაბრახუნობს..რაც….უკვე შემაწუხებელია, მაგრამ რომ ვერ იცილებს?.....იმასაც ვერ ხვდება ვინ არის, რომ მოიცილოს..

ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება....მეტს ვეღარ ითმენს...

თვალებში უყურებს გამოცდილ ფსიქოლოგს....რომელიც ჯერ გულმოდგინედ უსმენს.....შემდეგ მშვიდად იღებს კალამს, წერს დასკვნას (დიაგნოზს და დანიშნულებას)  აწვდის პაციენტს...
კითხულობს....                                                                                                                                                                                                                    დიაგნოზი: ---- მშობლიური კუთხის ნოსტალგია.                                                                                                                                                    მკურნალობის ერთადერთი გზა -- წამალი ---- დაბრუნება მშობლიურ მხარეში...                                                                                                                     

გადაწყვეტილება მიღებულია.....ერთად დატოვეს უცხო ქვეყანა და სამშობლოში სამუდამოდ დასცილდნენ ერთმანეთს...